San Rocco, Barokkerk in Parma, Italië.

San Rocco is een barokke kerk aan de strada dell'Università 8A in Parma, in 1528 begonnen als pestgelofte en tussen 1737 en 1750 herbouwd onder leiding van Edelberto dalla Nave. De kerk heeft een centrale plattegrond, uitzonderlijk voor een jezuïetenkerk, volgens een ontwerp toegeschreven aan Tommaso Blandino; in 1754 kwam er een klokkentoren van meer dan 50 meter naast. Binnen bevatten de kapellen altaren en schilderijen, waaronder Francesco Scaramuzza's Sint-Rochus die de pestlijders geneest op het hoofdaltaar.

De kerk werd opgericht in 1528 als reactie op een pestepidemie voordat de Jezuïeten in 1564 de controle overnamen. Een volledige herbouw tussen 1737 en 1750 gaf het gebouw zijn huidige barokke verschijning.

De stichting van 1528 was een stedelijke gelofte tijdens een pestepidemie, waaruit de toewijding aan Sint-Rochius voortkomt. Op het hoofdaltaar staat Francesco Scaramuzza's Sint-Rochius die de pestlijders geneest, daar geplaatst in 1831. In de kapel links van het hoofdaltaar bevindt zich het grafmonument voor gravin Giacinta Sanvitale, uitgevoerd door Domenico Guidi naar een ontwerp van Alessandro Algardi.

San Rocco staat aan de strada dell'Università 8A, op korte afstand van de universiteitsgebouwen waarvan de colleges in 1599 naast de kerk begonnen. De ingang ligt aan de straat in het historische centrum van Parma en is beter te voet dan met de auto bereikbaar. Het is nog steeds een gewijde katholieke kerk van het bisdom Parma, dus een bezoek hangt af van de liturgie.

De kerk herbergt een pijporgel uit 1754 gebouwd door Bernardo Poncini en Antonio Negri-Poncini, gepositioneerd boven een vergulde zangerskoor. Dit instrument is een opmerkelijk voorbeeld van 18e-eeuwse Italiaanse orgelmakerkunst.