San Remigio, Florence, Romaanse kerk in Florence, Italië

San Remigio is een kerk in Florence waarvan het drieschepige interieur wordt verdeeld door achthoekige pijlers met gebeeldhouwde kapitelen, bedekt met kruisgewelven met fresco's van heiligen uit de 14e eeuw. De gevel in pietra forte heeft hangende bogen langs de daklijn en een portaal met een spitsbooglunet. Het middenschip is iets hoger dan de zijschepen, die elk eindigen in een vierkante kapel.

Al in de 9e eeuw stond buiten de oude muren een gasthuis gewijd aan de heilige Remigius, bisschop van Reims, dat Franse pelgrims op weg naar Rome opving. Een eerste kerk is in 1040 vermeld; het huidige gotische gebouw komt voort uit een herbouw van 1350, gefinancierd door de families Alberti, Pepi, Bagnesi en Alighieri, wier wapenschilden in de achthoekige pijlers zijn gegrift. In de 17e eeuw kwamen barokaltaren erbij, in 1818 het hoogaltaar.

De kerk staat bekend om de begrafenissen van mensen die in de Arno verdronken. Niccolò Tommaseo, die in 1874 overleed, kreeg hier de uitvaartritus; de bejaarde Gino Capponi hield de grafrede, zijn laatste publieke optreden voor zijn dood in 1876.

De kerk ligt op Piazza San Remigio in het centrum van de stad en is gemakkelijk bereikbaar te voet. Er zijn veel restaurants en accommodaties in de buurt, waardoor het bezoeken en verkennen van de omgeving gemakkelijk is.

In de klokkenkamer bevinden zich laatgotische sinopia's van verloren fresco's, Jachttaferelen en Kluizenaars in de woestijn, pas in 1954 herontdekt. Er ligt ook een steen van de kathedraal van Reims, losgeraakt bij een bombardement in de Eerste Wereldoorlog en in 1954 aan de kerk geschonken bij de stedenband met de Franse stad.