Chiesa e convento di San Francesco, Middeleeuwse kerk en klooster in Potenza, Italië

Chiesa e convento di San Francesco is een romaans-gotische kerk met een aangebouwd klooster bij de piazza Mario Pagano in Potenza. De hoge gotische gevel heeft een groot rond venster, en het zestiende-eeuwse portaal draagt het monogram van de heilige Bernardinus van Siena. De kerk staat op de resten van een vroeg-romaans oratorium; stenen met waaiervormige palmbladmotiveven, gevonden op ongeveer drie meter diepte onder de rechterhoek van de gevel, zijn nu ingemetseld in de linker buitenmuur.

Het klooster werd gesticht in 1265 en de kerk in 1274, zoals twee opschriften op het hoofdportaal vermelden. Een notariële akte uit 1279 schrijft de wijding toe aan de heilige Franciscus: twee arbeiders die in 1266 bij funderingswerken levend werden bedolven, zouden door zijn wonder zijn gered. De eerste onderkomens van de broeders (1230-1250) vormden een tijdelijke halte langs predikingsroutes; vanaf het midden van de 13e eeuw werd het complex uitgebreid met gedocumenteerde schenkingen.

De kerk is aan Sint-Franciscus gewijd omdat volgens een notariële akte van maart 1279 twee in 1266 bij de funderingswerken levend begraven arbeiders werden gered door een aan de heilige toegeschreven wonder; de wijding volgde in 1274. Tussen de 16e en 18e eeuw trok het klooster jonge mannen uit heel Basilicata tot het kloosterleven aan, mede door de bibliotheek van bisschop Bonaventura Claver.

De kerk staat bij de Piazza Mario Pagano, het hoofdplein van de stad, met een façade die deels schuilgaat achter het regeringsgebouw van de Prefettura. De vleugel van het voormalige klooster tegen de kerk, omgebouwd tot rechtbank, brandde in 1912; bij de wederopbouw ontstond het steegje Vicolo Ascanio Branca, dat hem nu van de kerk scheidt. Het kloostercomplex telt vandaag nog ongeveer veertig vertrekken, bewoond door de minderbroeders-conventuelen.

De kerk werd in 1274 aan de heilige Franciscus gewijd naar aanleiding van een gebeurtenis in 1266: twee arbeiders die levend bedolven raakten bij het graven van de fundering zouden zijn gered door een wonder dat aan de heilige werd toegeschreven. Een notariële akte uit maart 1279 legt getuigenverklaringen vast.