San Giovanni, Gotische kerk in Saluzzo, Italië

San Giovanni is een gotische kerk in Saluzzo met een sobere façade uit 1376 en een vierkante klokkentoren met vijf reeksen bifora's en een achthoekige spits met vier pinakels. Binnen bereikt men drie schepen met kruisgewelven via een stenen trap die van het portaal naar het middenschip leidt. De zijkapellen omvatten de Cavassa-kapel, met een portaal in wit marmer van Matteo Sanmicheli en fresco's uit de 16e eeuw.

San Giovanni werd in 1281 gebouwd ter vervanging van een aan Santa Maria gewijde kapel uit 1230 en bleef tot 1501 de hoofdkerk van Saluzzo. De Dominicanen dienden er van 1320 tot 1802, toen de napoleontische autoriteiten het klooster ophieven; in 1820 kreeg de bisschop de kerk, die haar aan de Servieten van Maria toevertrouwde. De verbouwing van 1376 gaf facade en klokkentoren hun huidige vorm en verplaatste de apsis van noord naar west.

De apsis bevat de grafkapel van de markgraven van Saluzzo, een van de belangrijkste voorbeelden van de Piëmontese flamboyante gotiek. Het enige graf is dat van markgraaf Lodewijk II, rond 1508 gebeeldhouwd door Benedetto Briosco in wit marmer van Paesana naar een ontwerp van Antoine Morel. De tegenoverliggende nis was bestemd voor zijn echtgenote Margherita di Foix-Candale, die echter in Frankrijk werd begraven.

Het interieur bereikt men via de stenen trap die het portaal van het middenschip scheidt, een indeling uit de verbouwing van 1376. Vanuit het linker schip opent zich de gotische kruisgang; de aangrenzende refter bewaart een cassetteplafond en een groot kruisigingsfresco uit het begin van de 16e eeuw.

Het grote fresco van de heilige Christoffel op de hoofdfaçade is niet middeleeuws: het werd in 1929 geschilderd door Ovidio Fonti, een bekende historische vervalsing. De apsis werd door Thomas III gepland als gedenkplaats van het Heilig Graf, met een kastje genaamd "spina" voor een Heilige Doorn die hij van koning Karel VI van Frankrijk zou hebben verkregen; zijn zoon Lodewijk I voerde haar uit.