Santa Maria in Grottapinta, Barokkerk in de wijk Parione, Rome, Italië.

Santa Maria in Grottapinta is een onttrokken kerk in de wijk Parione, gebouwd op de fundamenten van een interne gang van het theater van Pompeius. De kleine negentiende-eeuwse gevel is door een kroonlijst in twee orden verdeeld, met ionische pilasters en een lunetvenster; rechts staat een kleine klokkengevel. Het interieur is verdeeld in twee boven elkaar gelegen zalen van gelijke grootte, waarbij de bovenste een tongewelf en de bovenste delen van de dragende pilaren bewaart.

De kerk kreeg in 1186 aansluiting bij de Basiliek van Sint-Laurentius door een pauselijk decreet van Paus Urbanus III. Deze kerkelijke verbinding bepaalde jarenlang de status en religieuze identiteit van de plaats.

De naam Grottapinta komt volgens Armellini vermoedelijk van een vroeger beschilderde boog in de buurt, die aan een beschilderde grot deed denken, omdat Romeinse ruïnes grotten werden genoemd. Een andere overlevering voert hem terug op een Mariabeeld dat in een rotsholte werd gevonden, mogelijk een vleugel van het theater van Pompeius. Sinds de ontwijding in 1926 dient de kerk als expositie- en conferentieruimte.

De kerk bevindt zich aan de Via di Grotta Pinta in het historische centrum van Rome en is gemakkelijk te bereiken te voet. Het functioneert als tentoonstellings- en conferentieruimte en verwelkomt bezoekers die de kunstwerken binnen willen bekijken.

De naam Grottapinta zou kunnen stammen van geschilderde decoraties of van de Romeinse gewoonte om oude ruinen grotten te noemen. Deze taalkundige oorsprong verbindt het gebouw rechtstreeks met de archeologische lagen onder het moderne Rome.