Castello di Sarmato, Middeleeuws kasteel in Sarmato, Emilia-Romagna, Italië.

Het Castello di Sarmato toont een onderscheidende U-vormige bakstenen structuur, omgeven door vierkante ommuring met dubbele schietgaten, een slotgracht en een hoekige toren met interne donjon die de binnenplaats omsluit.

Het kasteel verrees rond het jaar duizend, mogelijk op een Sarmatische plek en zeker als Longobardische post. De eerste zekere datum is 1216, toen hier de milities van Milaan en Piacenza samenkwamen voordat ze de Ghibellijnse forten bij Rovescala innamen. In 1270 vielen troepen van Ubertino Landi, heer van Bardi, het aan en richtten zware schade aan. In 1441 schonk Filippo Maria Visconti Sarmato als graafschap aan Alberto III Scotti Douglas; de Scotti hielden het tot 1819, toen het overging naar de graven Zanardi Landi.

De ommuurde nederzetting herbergt het oratorium San Carlo Borromeo, een van de weinige getuigenissen in de streek van Piacenza van de verering van de Milanese heilige. Pelgrims die rustten in het oude hospitium, het Casino, verspreidden het verhaal van de heilige Rochus van Montpellier over de christenheid; volgens de legende werd hij ziek aan de pest in een hut of grot in het bos, enkele tientallen meters van het kasteel.

De ommuurde borgo wordt in het zuiden betreden via een gekanteelde ravelijn met twee bogen, een voor voetgangers en een spitsboog voor voertuigen, ooit met ophaalbruggen. De oostpoort huisvest nu het gemeentehuis, de westpoort, de Rocchetta, was de legerplaats. Binnen leiden twee haakse straten langs de huizen, het kasteel en het oratorium van San Carlo Borromeo.

Het signaaltorentje met onregelmatig vijfhoekige plattegrond naast het hoofdgebouw geldt als uniek in de verdedigingsarchitectuur van het hertogdom Parma en Piacenza. Binnen de muren legden de graven Zanardi Landi een Italiaanse tuin aan. De scharnieren van de ophaalbrug die toegang gaf tot de Rocchetta zijn nog duidelijk zichtbaar.