San Michele al Pozzo Bianco, Renaissancekerk in Bergamo Alta, Italië.

San Michele al Pozzo Bianco is een Renaissancekerk in Bergamo met een enkel schip verdeeld in drie traveeën ondersteund door pijlers uit de vijftiende eeuw. Spitsbogen omlijsten de ruimte terwijl zichtbare houten balken boven de oorspronkelijke bouwmethode onthullen.

De structuur dateert uit de achtste eeuw onder Longobardische heerschappij, met zijn vroegste gedocumenteerde vermelding in het testament van Taidone uit 774. Deze stichtingsperiode stelt het vast als een sleutelgetuige van vroegmiddeleeuws Bergamo.

De naam verwijst naar een witmarmeren put die vroeger in de buurt stond; al in de 10e eeuw heette de kerk „Pluteo Albo“, ofwel witte put, en de benaming komt voor in documenten na 905. Een lekenbroederschap, gesticht in 1226, zorgde hier voor behoeftigen tot ze in 1805 werd opgeheven en haar werken werden verspreid, veel naar de nabije kerk Sant'Andrea.

De ingang heeft twee kleine treden om te navigeren, en munten zijn nodig om het verlichtingssysteem te activeren om de kunstwerken te zien. Zorg voor kleingeld en neem een zaklamp mee om de fresco's goed te kunnen zien.

Het oudste deel van het gebouw is waarschijnlijk de scurolo, een via een trap bereikbare lagere ruimte met dertiende-eeuwse fresco's, waaronder een tronende Madonna met heiligen toegeschreven aan Antonio Boselli. De kerk werd in 801 onder Karel de Grote ingewijd; de naam Pozzo Bianco duikt pas op in documenten na 905.