San Francesco, Lodi, Gotische kerk in Lodi, Italië

De kerk San Francesco is een gotisch gebouw in Lodi met puntige bogen, geribde gewelven en gedetailleerde gevels gemaakt van lokale baksteen en marmer. Het interieur is georganiseerd met zuilen die het plafond ondersteunen en afzonderlijke ruimtes creëren die naar het hoofdaltaar leiden.

De kerk werd tussen 1280 en het begin van de 14e eeuw gebouwd op de plaats van een kleinere kerk van de Minderbroeders, gewijd aan de heilige Nicolaas. Bisschop Bongiovanni Fissiraga van Lodi zette de bouw in gang, gesteund door giften van de edelman Antonio Fissiraga. In 1527 kwam het gebouw aan de Gereformeerde Franciscanen van de heilige Bernardinus, in 1840 aan de Barnabieten, die het complex tot 1842 restaureerden.

De kerk bewaart de graven van schrijfster Ada Negri, librettist Francesco De Lemene en natuuronderzoeker Agostino Bassi, een pionier van de moderne bacteriologie. In een nis bij de Kruisigingskapel ligt het hoofd van de zalige Michele Carcano. De derde kapel van het rechter schip, aan de heilige Bernardinus gewijd, werd in 1477 uitgehouwen uit een oudere versterkte toren.

De kerk valt nog steeds onder de parochie van de kathedraal van Lodi, die altijd eigenaar is gebleven, en is opgenomen onder de Italiaanse nationale monumenten. Men komt binnen via de onvoltooide bakstenen gevel met de open tweelingvensters; het interieur is een Latijns kruis met drie schepen van vier traveeën en zijkapellen. Let op de Fissiraga-kapel en de derde kapel van het rechterschip, gewijd aan de heilige Bernardinus en in 1477 betrokken uit een oudere versterkte toren.

De twee spitsboogvormige tweelichten in de façade openen zich rechtstreeks naar de hemel, omdat de façade onvoltooid bleef. Ze gelden als het eerste voorbeeld van een model dat in de 14e en 15e eeuw in heel Noord-Italië werd herhaald. De derde kapel rechts, aan de heilige Bernardinus gewijd, werd in 1477 uit een oudere versterkte toren gemaakt.