Sant'Antonio Abate, Breno, Voormalige kerk in Breno, Italië

Sant'Antonio Abate is een kerk met een licht gepleisterde gevel en een hoge vierkante klokkentoren van ruwe grijsbruine steen aan de rechterkant, bekroond door een witte klokkenstoel met een wijzerplaat. De gevel heeft een getrapte dakrand, een groot boogvenster met donkere ruiten en een kleine boogdeur met stenen omlijsting. Binnen is een enkele zaal verdeeld in drie onregelmatige trapeziumvormige traveeën met kruisgewelven, en een portaal van rode zandsteen uit de 15e eeuw omlijst de ingang.

Het testament van Giacomo Marone Ronchi financierde in 1334 de bouw van de kerk, toevertrouwd aan de broeders van Sant'Antonio di Vienne of de vicinia, met de verplichting tot een dagelijkse mis; in 1359 was ze al in gebruik. In 1514 volgde een volledige renovatie, en vanaf 1529 droeg ze de parochietitel tot de nieuwe Salvatore-kerk die in 1653 overnam. Ontwijd in de late 19e eeuw, diende ze als kazerne en vervolgens bioscoop voordat ze in 1910 tot nationaal monument werd verklaard.

De naam verwijst naar de heilige Antonius Abt, aan wie Giacomo Marone Ronchi de kerk in 1334 toevertrouwde door haar aan broeders van Sint-Antonius van Vienne over te dragen, met de verplichting van een dagelijkse mis. In het priesterkoor dragen de koorwanden fresco's van Romanino met Daniele Mori, rond 1535 geschilderd, die de drie jongelingen tonen die in het Boek Daniël uit de vuuroven worden gered.

De kerk staat aan het plein van Breno, en de stijgende straat langs de linkerkant volgt de onregelmatige rand van het plein, waardoor de gevel en de zijmuur niet evenwijdig lopen. De zandstenen portaal met rode steen zit laag in het midden van de gepleisterde gevel. Het gebouw werd eind negentiende eeuw onttrokken aan de eredienst en deed later dienst als kazerne en bioscoop; informeer ter plaatse of het interieur te bezoeken is.

De fresco's in het priesterkoor tonen een ongewoon thema: de drie jonge Israëlieten Sadrach, Mesach en Abednego die door Nebukadnezar tot de vuuroven worden veroordeeld, een motief dat samenhangt met de genezende kracht van de heilige Antonius. Alleen de rechterwand is volledig leesbaar; boven de scène loopt een geschilderde balustrade vol commentaar leverende toeschouwers.