Nostra Signora de La Salette

Nostra Signora de La Salette is een modern kerkgebouw in de wijk Gianicolense in Rome, met een opvallende trap die naar de hoofdingang leidt. De structuur bestaat uit een gevel met twee niveaus en grote ramen, terwijl het interieur een centraal plan volgt waar gebogen bakstenen muren naar een enkel altaar toe vloeien.

Het gebouw werd tussen 1957 en 1965 gebouwd door de architecten Vivina Rizzi en Ennio Canino tijdens de naoorlogse modernistische periode in Italie. Paus Paulus VI verleende het in 1969 de kardinaalstitel, wat zijn formele erkenning in de kerkelijke hiërarchie markeerde.

De kerk dient als centrum voor de Missionarissen van Onze-Lieve-Vrouw van La Salette en toont een standbeeld dat verband houdt met een Mariaanverschijning die in de negentiende eeuw in Frankrijk plaatsvond. Het blijft een actieve plaats van aanbidding en gemeenschapssamenkomst voor gelovigen van deze spirituele traditie.

Een driehoekige klokkentoren verheft zich van het gebouw, wat het gemakkelijk maakt om de kerk van afstand in de buurt te vinden. Het interieur huisvest een groot pijporgel dat wordt bespeeld tijdens diensten en speciale vieringen, wat bijdraagt aan de kerkdienst-ervaring.

De kerk maakt gebruik van een centraal plattegrond-ontwerp waarbij de gebogen bakstenen muren zorgvuldig zijn gevormd om de geluidstransmissie door de ruimte te optimaliseren. Deze architectonische keuze creëert een inieme verbinding tussen aanbidders en het altaar vanuit elke positie in het gebouw.