Castello di Buccione, Middeleeuws kasteel in Orta San Giulio, Italië

Kasteel Buccione staat op de top van een heuvel aan de zuidoostelijke punt van het Ortameer, op de grens tussen Orta San Giulio en Gozzano. De vierkante donjon van gehouwen steenblokken is 23,20 m hoog en verdeeld in vijf verdiepingen met houten vloeren en een overdekte gekanteelde kamer. Een vierkante ringmuur en een rechthoekig dienstgebouw voltooiden de vesting; de toegang liep via een ommuurde esplanade die plaats bood aan vijfhonderd man.

De eerste vermelding van de toren dateert uit een document van 1200, een overeenkomst in de weide onder het kasteel („in prato subtus castellum Buzoni”) tussen de heren van Crusinallo en de gemeente Novara, die een territoriale twist beëindigde. In 1205 wordt hij genoemd als bisschoppelijke residentie, en een document uit 1235 schrijft het eigendom toe aan de bisschop van Novara. Een vonnis van 25 oktober 1219 erkende het bisschoppelijke gezag over de Riviera di San Giulio. Het complex werd waarschijnlijk in het derde kwart van de 12e eeuw gebouwd, vermoedelijk door de graven Da Castello.

De statuten van de Riviera di San Giulio verplichtten elke weerbare man gewapend toe te snellen bij het luiden van de klok van de toren. De naam van het kasteel komt, net als die van de heuvel en het nabije gehucht Gozzano, van Buccione. Het fort gold als symbool van de onafhankelijkheid van de Riviera.

Toegang tot het kasteel komt via paden aan de helling met parkeerplaatsen in de buurt van het dorp. Het is verstandig om stevig schoeisel te dragen omdat de beklimming steil is en de paden oneffen zijn.

De klok van de toren, na het dak toegevoegd in de 14e–15e eeuw, luidde op 4 november 1918 om het einde van de Eerste Wereldoorlog aan te kondigen, en daarna jaarlijks tot de Tweede Wereldoorlog. Ze werd uit veiligheid overgebracht naar de tuin van Villa Bossi, het stadhuis van Orta, en in 2005 na restauratie teruggeplaatst.