San Prospero, Renaissancebasiliek in Reggio Emilia, Italië.

De Basilica di San Prospero is een renaissancekerk in Reggio Emilia, aan de piazza San Prospero, gebouwd op een Latijns kruis met drie schepen. De laatbarokke gevel van Giovanni Battista Cattani, toegevoegd in 1748-1753, draagt elf beelden van heiligen en kerkleraren. Rechts staat de onvoltooide achthoekige klokkentoren, ontworpen door Cristoforo Ricci en herzien door Giulio Romano. Binnen flankeren gladde zuilen van grijsbruin marmer met gesneden kapitelen het schip, waarvan het tongewelf met fresco's van Camillo Procaccini is beschilderd.

Een kerk genaamd San Prospero di Castello stond vóór 997 binnen de muren; in dat jaar wijdde paus Gregorius V haar, nadat bisschop Teuzone haar tijdens zijn episcopaat had laten bouwen. In 1514 werd de vervallen kerk gesloopt voor de uitbreiding van de stadsmuren, en het nieuwe gebouw van Luca Corti en Matteo Florentino kwam in 1527 gereed; de zijkapellen werden tot 1543 voltooid, toen de basiliek opnieuw werd ingewijd. De achthoekige klokkentoren werd tussen 1536 en 1570 herbouwd naar ontwerpen van Cristoforo Ricci en Giulio Romano, en de gevel werd in 1748-1753 toegevoegd door Giovanni Battista Cattani.

De naam van de basiliek komt van de heilige Prospero, een bisschop uit de vijfde eeuw aan wie wordt toegeschreven dat hij Reggio van de Hunnen van Attila redde door de stad in mist te hullen. In het priesterkoor staat het houten koor van 1545 van Cristoforo da Venezia en zijn zoon Giuseppe; de onderste banken bevatten mogelijk inlegwerk van het oudere koor van Cristoforo en Lorenzo da Lendinara (1457-1461).

De basiliek ligt aan de piazza San Prospero in het historische centrum, op korte afstand van de kathedraal en de Sala del Tricolore. De zes leeuwen van rood Veronees marmer staan op het geplaveide kerkplein voor de façade, waar kinderen uit de buurt graag op klimmen. Rechts van de façade rijst de onvoltooide achthoekige klokkentoren op.

Zes leeuwen van rood Veronees marmer (1503) staan aan de rand van het kerkplein; ze waren bedoeld voor een portiek met drie voorportalen die nooit werd voltooid. De traditie schrijft ze toe aan Gaspare Bigi, maar sommige onderzoekers plaatsen deze archaïsche figuren in de romaanse tijd; alleen de sokkels zijn zeker van hem, en een daarvan draagt het profiel van Girolamo Pratonieri, financier van de herbouw. Generaties Reggio-se kinderen klommen op hun rug.