Basilique Saint-Martin, Basilica minor in Magenta, Italië.

San Martino is een neorenaissance basiliek, in 1893 begonnen naar een ontwerp van Alfonso Parrocchetti, met een brede middenbeuk en twee smallere, lagere zijbeuken. Ze is 87 meter lang, 30 meter breed in het transept en de tiburio reikt tot 57 meter. De gevel, tussen 1932 en 1959 gebouwd naar ontwerp van architect Mariani, toont reliëfs met taferelen uit het leven van Sint-Maarten, een middenportaal op vier Korinthische zuilen en boven de zijbeuken de beelden van de heiligen Ambrosius en Carolus Borromeus.

Don Cesare Tragella stelde een nieuwe kerk voor voor de groeiende bevolking van Magenta en ter nagedachtenis aan de gevallenen van de Slag bij Magenta op 4 juni 1859. Architect Alfonso Parrocchetti ontwierp haar in neorenaissancestijl; de eerste steen werd in 1893 gelegd en de ruwbouw was in 1901 voltooid. Kardinaal Andrea Carlo Ferrari wijdde haar op 24 oktober 1903, maar verbood de overbrenging van de gesneuvelden naar de kerk. De klokkentoren werd in 1913 ingewijd, de façade in 1959 voltooid, en Pius XII verhief haar op 3 maart 1948 tot basilica minor.

De kerk is een actieve gebedsplaats voor de gemeenschap van Magenta en herbergt regelmatige diensten volgens de Ambrosiaanse Ritus. Deze liturgische traditie verbindt de parochie met het bredere kerkelijk erfgoed van de regio Milaan.

Bezoekers kunnen de kerk bereiken op voet via de Via Roma in het centrum van Magenta. Het interieur is open tijdens geplande diensturen.

De kerk werd gebouwd om de Slag bij Magenta van 1859 te herdenken en zou de stoffelijke resten van de gesneuvelden opnemen. Kardinaal Andrea Carlo Ferrari, die haar in 1903 wijdde, verbood de overbrenging, waardoor een van de twee stichtingsredenen nooit werd vervuld.