Santa Maria in Publicolis, Barokkerk in Rome, Italië.

Santa Maria in Publicolis is een barokkerk in het historische centrum van Rome, vlakbij het Campo de' Fiori, met een travertijnen gevel die afwisselt tussen gebogen en driehoekige frontons en rijk gebeeldhouwde stenen ornamenten toont. Het interieur heeft één schip met zijaltaren, geschilderde plafonds en met stucwerk versierde wanden.

De kerk wordt in een bul van Urbanus III uit 1186 onder de naam Santa Maria de Publico genoemd als filiaal van San Lorenzo in Damaso. Ze werd in 1465 door de Santacroce gerestaureerd, in 1642 afgebroken en vanaf dat jaar tot 1643 herbouwd naar een ontwerp van Giovanni Antonio De Rossi in opdracht van kardinaal Marcello Santacroce. Sinds 1858 is ze toevertrouwd aan de Missionarissen van de Heilige Harten van Jezus en Maria.

Het achtervoegsel "in Publicolis" werd in de 16e eeuw aangenomen, toen de familie Santacroce, die het patronaat over de kerk bezat, beweerde af te stammen van de Valerii Publicola uit het oude Rome. Sinds 1858 is de kerk toevertrouwd aan de Missionarissen van de Heilige Harten van Jezus en Maria, gesticht door de heilige Gaetano Errico, die er hun generalaat vestigden.

De ingang ligt aan de Via dei Falegnami, een rustige zijstraat die gemakkelijk te voet te bereiken is vanuit het Campo de' Fiori of het Joodse Ghetto. De kerk trekt minder bezoekers dan de grote basilieken, wat een bezoek door de week aangenamer maakt.

De kerk bewaart een deel van de graven van de familie Santacroce: Alfonso, Prospero, Antonio, Marcello, Andrea en Valerio, en ook Ottavia Corsini. In de vloer zijn verschillende grafstenen uit de vijftiende en zestiende eeuw ingelaten, en het orgel op de tribune tegen de tegengevel is een Mascioni-instrument, opus 307, gebouwd in 1912.