Abbazia di Santa Maria del Bosco, Benedictijner abdij in Contessa Entellina, Italië

De Abbazia di Santa Maria del Bosco is een kloostercomplex met twee kloostergangen: de eerste is vierkant, heeft 36 zuilen en wordt verlicht door serliana's en nissen, de tweede is rechthoekig, ongeplaveid en heeft 32 zuilen. De abdijkerk werd in 1583-1588 begonnen, met funderingen van ongeveer 4 meter per zijde die een gewelf van ongeveer 10 meter dragen, nog zichtbaar in de crypte; het klooster werd vanaf 1593 gebouwd en in 1646 voltooid. Het laat-zestiende-eeuwse toegangsportaal heeft een architraafverschuiving naar het voorbeeld van Michelangelo's Porta Pia.

Twaalf heremieten vormden eind 13e eeuw de eerste kluizenarij in het bos van Calatamauro. Bisschop Bertoldo de Labro van Agrigento gaf op 21 juni 1308 toestemming en verleende een aflaat van 40 dagen; de kerk werd op 22 juli 1309 gewijd met relieken van de heiligen Gerlando en Gregorius. Paus Bonifatius IX verhief het op 28 juli 1400 tot abdij, en in 1491 voegde Innocentius VIII het bij de olivetaanse benedictijnenorde.

De naam van de abdij komt van het bos van Calatamauro, waar twaalf heremieten zich eind 13e eeuw vestigden. In het refectorium vult een fresco van de brood- en visvermenigvuldiging uit 1609 de achterwand, en een grote nis aan de westzijde liet een monnik tijdens de maaltijden de Schrift voorlezen, wiens stem reikte tot de broeder bij de deur. De olivetaanse monnik Olimpio da Giuliana schreef in 1582 de "Memorie Antiche" van de abdij; Torquato Tasso herzag en becommentarieerde het handschrift, dat nu in de Nationale Bibliotheek van Napels wordt bewaard.

De abdij ligt ongeveer 3 km van Contessa Entellina, in het natuurreservaat Monte Genuardo en Santa Maria del Bosco, bereikbaar via een weg vanaf de SS188. De toegang loopt door het portaal uit het einde van de 16e eeuw; de twee kloostergangen, het refectorium en de Scalone Reale zijn de belangrijkste ruimtes. De kerk werd in 1757 voltooid, en op de oostelijke hoekstenen staan data gegrift vanaf 1670.

De refter van 1644, meer dan 300 m² groot, heeft achterin een fresco van de brood- en visvermenigvuldiging uit 1609; een grote nis aan de westzijde liet een monnik tijdens de maaltijden uit de Schrift voorlezen, en de echo droeg zijn woorden tot bij de monnik aan de deur.