Abbey of Sant'Albino, Kerk-abdij in Mortara, Italië

De Abdij van Sant'Albino is een kerk-kloostercomplex in Mortara, met een kleine kerk met één schip, voorafgegaan door een zuilenportiek uit 1540. Ernaast staat een robuuste romaanse klokkentoren, en de halfronde apsis is romaans, terwijl de gevel en het schip renaissancewerk tonen. Naast de kerk liggen de resten van een kloostergang, een open bakstenen galerij met houten architraven en een 14e-eeuws gotisch venster met terracotta motieven.

De abdij gaat terug op een 5e-eeuwse kerk, Sant'Eusebio. In 774 voegde abt Alkwin Albin er een kanunnikenklooster aan toe, en de kerk werd een stopplaats voor pelgrims op weg naar Rome. Karel de Grote zou haar hebben gesticht om de gesneuvelden van de slag bij Pulchra Silva in 773 te begraven, onder wie de paladijnen Amicus en Amelius. Vanaf 1290 verviel het klooster; in 1458-1462 maakte Pius II de goederen tot een commendam.

De naam komt van de heilige Albinus van Angers, aan wie de leerlingen van bisschop Albinus Alcuin het klooster wijdden. In 1458 schilderde Paolo da Caylina een polyptiek van de Maagd met de heiligen Laurentius, Albinus, Amicus en Amelius, sinds 1840 in de Galleria Sabauda in Turijn. Naast het portaal herinneren twee medaillons aan de paladijnen Amicus en Amelius.

De abdij staat aan de Via Francigena in het buitengebied van Mortara, naast een boerderij, niet in het stadscentrum. De kerk is een klein eenbeukig gebouw dat wordt betreden via een zuilenportiek uit 1540; de romaanse klokkentoren en de ruïnes van de kloostergang met een 14e-eeuws gotisch venster bevinden zich buiten. Het interieur werd rond het Jubeljaar 2000 gerestaureerd.

Middeleeuwse bezoekers kerfden hun namen in de bakstenen muren van de abdij, en deze krassen dateren van minstens 1100. Deze handgemaakte markeringen tonen rechtstreeks aan dat pelgrims en reizigers dit heilige plaats over de eeuwen heen bezochten.