La Scarzuola, Architecturaal ensemble in Montegabbione, Italië.

La Scarzuola is een architectonisch ensemble in Montegabbione dat een 13de-eeuws klooster verbindt met moderne bouwwerken, met zeven theaters en een acropolis te midden van het Umbrische landschap. De plek ontvouwt zich over meerdere niveaus met zuilengalerijen, torens en symbolische kamers die geometrische vormen en figuratieve elementen met elkaar verweven.

Franciscus van Assisi plantte in 1218 een laurier en een roos op deze plek, waarna water begon te stromen uit een nabijgelegen rots. Architect Tomaso Buzzi verwierf het verlaten klooster midden 20ste eeuw en begon zijn persoonlijke stad van steen en droom ernaast te bouwen.

De naam Scarzuola komt van de moerasplant scarza, waarmee Franciscus in 1218 zijn hut bouwde. De kerk diende bijna zeven eeuwen als grafplaats van de graven van Marsciano, ongeveer negentig, de laatste in 1820. Buzzi vulde het complex met verwijzingen naar Villa Adriana, Villa d'Este en Bomarzo en naar de Hypnerotomachia Poliphili.

De toegang tot het complex gaat tegen een kleine vergoeding; de route volgt de spiraal van pergola's achter het klooster, langs terrassen en een amfitheater naar de Acropolis. Stevig schoeisel helpt op de trappen en de ongelijke stenen niveaus. De kerk, gerestaureerd door Marco Solari, blijft een gewijde particuliere oratoriumruimte.

Het complex omvat elementen zoals de Muzikale Trap van Zeven Octaven en de Tempel van de Vrouwelijke Reus, die heilige en wereldlijke thema's vertegenwoordigen. Buzzi liet opzettelijk veel delen onvoltooid, waardoor bezoekers vandaag steigers, open doorgangen en fragmenten zien die de bouw zelf deel van de artistieke verklaring maken.