Khirbet Mehoz, Archeologische vindplaats in West-Galilea, Israël.

Khirbet Mehoz is een archeologische vindplaats in West-Galilea met overblijfselen van stenen structuren verspreid over een heuvel die ooit als woningen en werkgebieden dienden. De gebouwen en installaties tonen hoe mensen hun woon- en werkruimtes hebben ingedeeld om aan het natuurlijke terrein aan te passen.

Khirbet Mehoz werd in de Romeinse tijd gesticht en groeide in de Byzantijnse tijd met een christelijke bevolking uit tot de belangrijkste nederzetting van het gebied. De plaats werd begin 7e eeuw verlaten, bij de Perzische invasie van 614 of de moslimverovering van 638. Een kruisvaardersdocument uit 1230 noemt haar "Gastina Mahuz"; na het verlies van Montfort en de nederlaag bij Akko in 1291 trokken de Teutonen zich ook uit Mehoz terug. Onder de Mamelukken bestond er een kleine moslimnederzetting, en in de Ottomaanse tijd woonden enkele boeren in gewelfde gebouwen op de Byzantijnse ruïnes.

De Arabische naam Khirbet el-Mahuz staat in een kruisvaardersdocument uit 1230 als „Gastina Mahuz“, waarbij gastina ruïne betekent; de vermelding komt van de Duitse Orde. Plaatselijke moslims plantten er traditioneel de Nazareth-iris, die in maart bloeit langs het pad onder de ruïne.

De ruïnes liggen ongeveer 200 meter van weg 854, onder Khirbet Hishik, op stenige terra rossa-bodem zonder plaatselijke bronnen; neem water mee. Er is nooit gegraven, alleen een veldverkenning uitgevoerd, dus er zijn geen gemarkeerde paden of gidsen; het begroeide terrein is alleen te voet en met zorg te verkennen.

Aan de voet van de ruïne bloeit langs het pad de Nazareth-iris, de enige populatie van deze soort ten westen van de waterscheiding; hij bloeit in maart en is vermoedelijk door mensen aangeplant, omdat moslims hem op begraafplaatsen planten. Het terrein bevat ook een bassin van twintig meter, half in de rots gehouwen en half gemetseld, nu deels gevuld, met oude jujubebomen die erin groeien.