Zohar Fort, Vestingcomplex in het zuidelijke district, Israël

Zohar Fort is de naam van twee oude bouwwerken in Nahal Zohar, ten westen van weg 90. De oostelijke, de "Israëlische" genoemd, ligt op de zuidelijke uitloper van de berg Yizrah, gebouwd van grote stenen op krijt; Ruth Enberg hield het oorspronkelijk voor een vierkant fort van 11 bij 11 meter en ongeveer vijf meter hoog, met een ander, ר-vormig bouwwerk zo'n 70 meter zuidwestelijk. De westelijke, de "Romeinse" genoemd, staat op een klif boven de beek: een met stenen ommuurd terrein met een gewelfde poort in het westen en een toren boven op de klif.

Twee bouwwerken delen de naam. Het oostelijke, „Israëlische” fort werd in 1957 geïdentificeerd door Yochanan Aharoni en Ruthenberg, die het op grond van enkele grove scherven in de IJzertijd II dateerden; opgravingen in 2025 wijzen op Ptolemeïsch en Seleucidisch gebruik. Het westelijke, „Romeinse” fort op de klif werd in 1864 door Tristram als kruisvaarderswerk gedateerd; proefsleuven uit 2004 door Eriksen-Gini, Nachlieli en Kool plaatsen het in de kruisvaarders- en mammelukkentijd, vermoedelijk een poststation op de route Gaza–Karak.

Beide bouwwerken dragen misleidende namen: het oostelijke, „Israëlische" genoemd, werd door Aharoni in de IJzertijd II gedateerd en na de opgravingen van 2025 aan de Ptolemeïsche en Seleucidische perioden toegeschreven; de westelijke „Romeinse" vesting werd door Tristram in 1864 als kruisvaardersbouw gedateerd en door de opgravingen van 2004 in de kruisvaarders- en mammelukse periode. Vermoedelijk diende zij als post op de postweg tussen Gaza en Caïro.

De site is voetgangers toegankelijk maar vereist wandelen over oneven terrein en losse stenen, vooral lastig bij warm weer. Er is minimale schaduw op deze blootgestelde locatie, dus breng veel water en zonnebescherming mee.

De oostelijke structuur werd in 1957 geïdentificeerd door archeoloog Yochanan Aharoni en Beno Rothenberg, die haar op grond van één groep grof aardewerk in de IJzertijd II (1000–800 v.Chr.) dateerden, ondanks het vele Hellenistische aardewerk op de plek. Een opgraving in 2025 schreef de vondsten toe aan de Ptolemeïsche en Seleucidische periode.