Ein Hemed, Nationaal park en archeologische locatie in District Jeruzalem, Israël

Ein Hemed is een nationaal park en natuurreservaat in de heuvels van Jeruzalem, ongeveer zeven kilometer ten westen van de stad, in de bedding van de Kisalonbeek. Het hoofdgebouw is een kruisvaardershofgebouw van 30 bij 40 meter, van lokaal gesteente, deels aan de randen behakt, met meerdere poorten en twee gewelfde hallen; de zuidmuur staat 12 meter hoog. Vier kleine laagbronnen voedden een kanaal van 400 meter, en dammen daarlangs vormen bassins, het grootste 20 bij 20 meter en ongeveer een meter diep.

De oudste resten op deze locatie stammen uit de Romeinse tijd, maar de meest zichtbare structuren zijn in de 12de eeuw door Kruisvaarders gebouwd. De vesting diende toen om de hoofdroute tussen Jaffa en Jeruzalem te controleren.

De Arabische naam Khirbat Iqbalā verbastert het Latijnse Aqua Bella van de kruisvaarders; in de 19e eeuw heette de plek Deir el-Benat, „klooster van de meisjes". Dorpsbewoners schrijven het water van Ein Hemed de kracht toe de mannelijkheid te versterken en de geboorte van zonen te bevorderen. De aangrenzende moslimbegraafplaats, in gebruik bij Ein Rafa en Ein Naqquba, bevat het graf van sjeik Abdallah, ter wille van wie de oude eiken en terpentijnbomen nooit zijn gekapt.

Het nationale park van 59 dunam rond het kruisvaardersgebouw heeft drinkwater, toiletten, picknicktafels en gazons. Het aangrenzende natuurreservaat van 8,5 dunam met zijn oude eiken is alleen bereikbaar via de toegangsweg naar Ein Rafa, niet vanuit het park. De bronnen stromen niet meer vanzelf; sinds 2009 wordt het water in een gesloten systeem naar de bassins gepompt.

Het water komt niet alleen uit de Kisalon: vier kleine laagbronnen ontspringen in de bedding en nabije grotten en vormden vroeger samen een beek van ongeveer 400 meter. Sinds de droogtes in het eerste decennium van de jaren 2000 voedt de Israëlische natuur- en parkendienst de bassins via een gesloten systeem dat regen- en bronwater opslaat en in de winter terugpompt. Dorpsbewoners schreven het water kracht toe om de mannelijkheid te versterken en zonen te verwekken.