Es Skhul, Archeologische vindplaats in Nahal Me'arot Natuurreservaat, Israël.

De Skhul-grot is een archeologische vindplaats en natuurreservaat aan de Middellandse Zeekust van Israël, uitgehouwen in de kalkstenen kliffen van de Karmel, in het district Haifa. Het is een rotsschuilplaats met meerdere kamers waar opgravingen menselijke skeletten, stenen werktuigen en dierenbotten hebben opgeleverd.

Dorothy Garrod groef de grot voor het eerst op in de zomer van 1929 en legde verschillende skeletten van Homo sapiens bloot. Theodore D. McCown vond in 1932 de meeste van de 14 skeletten die op de vindplaats zijn geborgen. In 1939 deelden Arthur Keith en McCown de resten van Skhul en Qafzeh in bij Palaeoanthropus palestinensis, een afstammeling van Homo heidelbergensis.

De Arabische naam mġaret es-Skhūl betekent „grot van het jonge geitje”; in het Hebreeuws heet de site Me'arat HaGedi. De grot hoort met de grotten Tabun, Jamal en El Wad bij het natuurreservaat Nahal Me'arot, een nationaal park en UNESCO-werelderfgoed. Tot de vondsten behoren twee doorboorde schelpen van Nassarius gibbosulus, 100.000 tot 130.000 jaar oud, die gelden als de oudst bekende sieraad.

De grot is bereikbaar via het Nahal Me'arot Natuurreservaat, dat gemarkeerde paden en informatieborden over de vondsten heeft. Stevig schoeisel is aan te raden, omdat de rotsoppervlakken binnen ongelijk kunnen zijn.

Sommige skeletten die in Skhul zijn gevonden, werden begraven met voorwerpen zoals everzwijnkaken en schelpenornamenten, wat wijst op bewuste begrafenisrituelen. Dit is een van de vroegst bekende voorbeelden van symbolisch gedrag bij onze soort.