Baltinglass Abbey, Cisterciënzer klooster in Baltinglass, Ierland

Baltinglass Abbey is een verwoest cisterciënzerklooster; de bewaarde kerk uit de 12e eeuw is ongeveer 56 m lang en heeft een schip met zijbeuken, een koor, een vierkant presbyterium met een drielichtvenster en dwarsbeuken met kleine uitstekende kapellen. Een deur uit de 12e eeuw verbindt de zuidelijke zijbeuk met het koor, een deel van de kruisgang is herbouwd en de oostvensters en de toren dateren uit de 19e eeuw.

Opgericht in 1148 door Dermot MacMurrough, koning van Leinster, was de abdij een belangrijk religieus centrum voor de regio. Het functioneerde ongeveer 400 jaar totdat het in 1536 gesloten werd tijdens de Ontbinding van de Kloosters.

De steensculpturen op de kapitelen tonen ingewikkelde patronen met menselijke en dierlijke figuren, die de artistieke vaardigheid van Ierse ambachtslieden uit de 12de eeuw weerspiegelen. Deze details verspreid door de ruines geven inzicht in de creatieve tradities van die tijd.

De ruïne ligt in de open lucht aan de noordrand van Baltinglass, waar de River Slaney zijn dal verlaat voor de vlakte; de kerk betreedt men aan de westzijde, de kruisgang ligt ten zuiden ervan. De bodem bestaat uit ongelijk gras en steen, stevig schoeisel is dus nuttig. In 1815 werd een kerk van de Church of Ireland in de abdij gebouwd, die in 1883 sloot.

Een geglazuurde tegel die in 1941 bij de abdij werd opgegraven, beeldt mogelijk Sint-Joris en de draak af. Op het moment van de vondst was het de enige tegel die ooit in Ierland is gevonden met een geschilderde menselijke figuur.