Écomusée industriel des Forges d'Inzinzac-Lochrist, Ecomuseum in Inzinzac-Lochrist, Frankrijk

Het écomusée industriel des Forges d'Inzinzac-Lochrist is een ecomuseum in de gemeente Inzinzac-Lochrist, in Bretagne, Frankrijk, opgericht op het terrein van een voormalige ijzerfabriek die langs de rivier de Blavet actief was. Het is gevestigd in het oude fysisch-chemisch testlaboratorium van het complex, een van de overgebleven gebouwen van het industriële terrein.

De eerste fabriek werd in 1860 gesticht door de gebroeders Trottier uit Angers, aangetrokken door de verbinding van de Blavet met Hennebont en Lorient en door de plaatselijke arbeidskrachten. In 1882 kocht de Société générale des cirages français de ijzerfabriek; Camille-Horace Herwegh moderniseerde haar als directeur van 1912 tot 1938, en aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog werkten er meer dan 3.000 arbeiders. Na oorlogsrequisities en concurrentie van de grote sites in het noorden sloot de fabriek in 1966 en bleven 1.350 werknemers werkloos achter.

Het museum opende in 1981 op initiatief van Gisèle Le Rouzic, dochter van arbeider Joseph Le Rouzic, die met de vereniging van Vrienden en haar leerlingen mondelinge getuigenissen van oud-werkers verzamelde. In 1984 publiceerde ze daaruit drie boeken. De collectie telt nu ongeveer 3.000 foto's en evenveel voorwerpen: gereedschap, machines, navigatie-instrumenten, traditionele klederdracht en door de arbeiders geschonken dagelijkse gebruiksvoorwerpen.

Het ecomuseum zit in het oude laboratorium aan de mail François-Giovannelli langs de Blavet, aan de kant van Lochrist en niet aan die van Hennebont. Groepen worden het hele jaar ontvangen, individuele bezoekers van april tot begin november en aan het begin van de kerstvakantie. Rondleidingen worden aangevuld met regelmatige culturele activiteiten.

Het belangrijkste product van de fabriek was blik dat werd gebruikt voor de productie van conservenblikken voor de lokale sardine- en tonijnindustrie, waardoor de geschiedenis van het metaalwerk direct verbonden is met de visserijtraditie van Bretagne. Een podcast gekoppeld aan het museum bevat persoonlijke getuigenissen van voormalige arbeiders en geeft een heel directe indruk van het dagelijks leven op het terrein.