Station de Brest-Déolen, Telegraafstation in Locmaria-Plouzané, Frankrijk

Het station de Brest-Déolen is een historische telegrafiepost aan de Bretonse kust nabij een kleine baai op het kustpad tussen Brest en Plougonvelin. Gebouwd uit graniet, diende het als communicatiecentrum voor transatlantische telegrafie tussen Frankrijk en de Verenigde Staten.

De inrichting opende in 1879 als Frans eerste centrum voor transatlantische telegrafieoperaties en vestigde een directe verbinding tussen Frankrijk en de Verenigde Staten via onderzeese kabels via Saint-Pierre-Miquelon. Deze verbinding betekende een keerpunt in hoe verre naties konden communiceren.

Het station stond symbool voor een grote doorbraak in wereldwijde communicatie, waardoor Europa en Noord-Amerika bijna onmiddellijk berichten konden uitwisselen. Het vertegenwoordigde de positie van Frankrijk in de technologische revolutie van de 19e eeuw en haar vermogen om continenten met elkaar te verbinden.

De locatie ligt aan het einde van de baai van Déolen en is alleen bereikbaar via de oude paden van de molensvallei; buiten die paden is er geen weg. De kabels liggen in in het gesteente gehouwen geulen die bij hoog water onderlopen, zodat het landingspunt bij laag water het best zichtbaar is. De helling voor de gebouwen is begroeid en oneffen.

De in 1897 van Déolen naar Orléans Cove op Cape Cod gelegde kabel, bijgenaamd "le Direct", was de langste en zwaarste onderzeese telegraafkabel ooit: 5.878 km zonder tussenstation, met 40 woorden per minuut. Op 31 mei 1927 vernamen de Amerikanen via deze kabel dat Lindbergh solo de Atlantische Oceaan was overgestoken.