Aqueduc du Loing et du Lunain, Historisch aquaduct in Cachan, Frankrijk.

Het Aqueduc du Loing et du Lunain is een waterleiding die water van de rivieren Loing en Lunain naar Parijs vervoert en gebruik maakt van zowel bovengrondse als ondergrondse secties. De structuur vertoont verschillende engineeringstechnieken om de waterstroom onderweg te reguleren en te beschermen.

Het in 1900 voltooide aquaduct voert het water van de Loing en de Lunain naar Parijs en sluit in het bos van Fontainebleau, in de wijk Croix du Grand-Maître, na het pompstation van Sorques aan op het aquaduct de la Vanne. Het water doet er drie dagen over tot het reservoir van Montsouris. Het middendeel werd opgetild om de valleibodem te vermijden; de funderingen rusten op eeuwenoude ondergrondse steengroeven onder de avenue Aristide-Briand in Cachan, versterkt onder leiding van Émile Wickersheimer door ingenieur Maxime Charles Joseph Pellé en controleur Charles Louis Dieudonné Vallet, die hiervoor 500 frank ontving.

Het aquaduct sluit in het bos van Fontainebleau, in de wijk Croix du Grand-Maître, na het pompstation van Sorques aan op het aquaduct van de Vanne. Het water doet er drie dagen over om het reservoir van Montsouris in Parijs te bereiken. Ten oosten van Cachan verbindt een schacht het met de controlekamers 10 en 11 van het Médicis-aquaduct, dat het loodrecht kruist.

De zichtbare bogen met groene deuren staan langs de avenue Aristide-Briand in Cachan, op het tracé van de D920, ten noorden van de rue Jean-Marin Naudin. Het grootste deel van de leiding loopt ondergronds als sifon en de verhoogde delen zijn met gras bedekt: zoek de gemetselde arcades, geen doorlopend kanaal. De groeven eronder zijn niet in kaart gebracht en zonder deskundige gids niet te betreden.

Onder het kanaalbed liggen oude kalksteengroeves die een bijzondere uitdaging vormen tijdens de constructie. Ingenieurs moesten speciale versterkingen aanbrengen om stabiliteit boven deze holle gebieden te garanderen.