Grotte du Cul de Bœuf, Grotingang in Méailles, Frankrijk.

De Grotte du Cul de Bœuf is een grotteingang aan de hellingen van de berg Grand Coyer waar verschillende geologische lagen samenkomen. Het grottenstelsel strekt zich diep onder de grond uit door meerdere kamers en leidt naar een ondergronds waterlichaam.

De grot werd voor het eerst gedocumenteerd in de 17de eeuw toen een geleerde een arts stuurde om de koude winden te onderzoeken die uit de berg kwamen. Latere archeologische expedities ontdekten artefacten in haar kamers.

De naam komt van de vorm van de holte: Etienne Garcin schreef in 1835 dat men die „le cul-de-Bœuf“ (ossenkont) noemde. In de zomer komt er een koele wind uit de ingang, vermoedelijk door convectie in een dalende, blinde holte die koude lucht vasthoudt. Gassendi en Peiresc brachten zulke winden in verband met de „bron van de winden“ op de Mont Coyer.

De grot ligt op de hellingen van de Grand Coyer boven Méailles. Het profiel daalt gelijkmatig tot een wateroppervlak dat «lac des Fées» heet, op -106 m, dat betrekkelijk gemakkelijk te bereiken is. Het totale hoogteverschil is 131 m bij 650 m ganglengte. Vanaf de ingang kijkt men uit over het Vaïre-dal en het dorp Peyresq, minder dan 2 km verderop aan de overkant.

De koele wind die men in de zomer bij de ingang voelt, komt waarschijnlijk door convectie: een dalende, blinde holte als deze werkt als koudeval, en de luchtstroom kan 's nachts variëren wanneer de buitentemperatuur onder die van de grot zakt. Sommigen zien er daarom de „bron van de winden” in die Peiresc in 1634 op de Mont Coyer liet onderzoeken.