Saint-Papoul Cathedral, Romaanse parochiekerk in Saint-Papoul, Frankrijk.

De kathedraal van Saint-Papoul is de voormalige abdijkerk van de in de 8e eeuw gestichte abdij van Saint-Papoul, in het dorp Saint-Papoul in de Languedoc. Binnen omlijsten lichtroze pleistermuren en bogen van grijze steen een hoge overwelfde ruimte: een grote spitsboog boven een zijaltaar met een ingelijst schilderij en een verguld beeld, daarboven een vervaagd fresco van een stralende zon, een kleinere spitsboog naar een donkere nis en rechts een verguld marmeren altaarstuk met een gebeeldhouwd wapenschild. Bij de middelste rechterboog staat een donkerhouten preekstoel.

De abdij werd in de 8e eeuw gesticht en werd in 1317 een kathedraal toen Paus Johannes XXII het Bisdom Saint-Papoul oprichtte. Deze verandering markeerde een keerpunt in de rol en betekenis ervan in de regionale kerkstructuur.

Het dorp en de kerk danken hun naam aan de heilige Papulus, een kluizenaar uit de 5e of 6e eeuw die de marteldood stierf op de plek L'Ermitage; volgens de legende raapte hij het bovenste deel van zijn eigen schedel op. In de 11e eeuw woonde hier de monnik Saint Berenger, wiens graf pelgrims trok. In 1790 hield de kathedraal een klein muziekgezelschap voor de eredienst in stand: een organist, een cantor die ook serpent speelde en een koorknaap.

De voormalige abdijkerk staat in het centrum van het dorp Saint-Papoul in de Languedoc en doet nu dienst als parochiekerk, dus bezoeken sluiten aan bij de kerkdiensten. Naast de kerk resteren de abdijgebouwen, en het bisschoppelijk paleis werd in de 17e en 18e eeuw herbouwd. Je komt er te voet via de dorpsstraatjes.

De abdijkerk werd in 1361 geplunderd door de Routiers en in 1595 opnieuw door protestanten; die schade bepaalde de latere restauraties. Nog in 1790, vóór de opheffing van het bisdom, onderhield de kathedraal een klein muziekgezelschap voor de eredienst: een organist, een cantor die ook serpent speelde en een koorknaap.