Écluse Notre-Dame-de-la-Garenne, Sluizensysteem aan de Seine in Saint-Pierre-la-Garenne, Frankrijk.

De Écluse Notre-Dame-de-la-Garenne is een complex van stuw, waterkrachtcentrale en sluizen in de Seine tussen Saint-Pierre-la-Garenne en Port-Mort, 40,495 km stroomopwaarts van de stuw van Poses. De 201 m aan werken omvatten de centrale, een stuw met 6 doorlaten (2 bevaarbaar), het Île Besac, een vistrap en vier parallelle sluizen, de grootste 185 m lang en 24 m breed. De stuw geeft een verval van 4 m; het groene stalen bouwwerk op de foto is het sluisgebouw, met vakwerkbrug en wenteltrap.

De constructie van de sluis vond plaats tussen 1879 en 1889 onder leiding van ingenieur Émile Nouguier en was een mijlpaal in het toepassen van metaal- en betontechnologieën op de Seine. Het project toonde aan hoe ingenieurs uit de 19de eeuw rivieren transformeerden voor scheepvaart en energieproductie.

De schilder Adrien-Jacques Sauzay (1854-1928) liet een doek na met de titel Vieille écluse de Notre-Dame de la Garenne, een bewijs dat de plek kunstenaars inspireerde. De sluis wordt nog bediend door zeven sluiswachters en elf onderhoudsmedewerkers, en dagelijks passeren er ongeveer 24 schepen van allerlei aard, waaronder pleziervaartuigen.

De sluis werkt voortdurend en wordt bediend door personeel dat het boten verkeer door de kamers regelt. Bezoekers kunnen het systeem in actie zien vanaf de oeverpadden, die goede uitzichtpunten bieden om te zien hoe schepen door de waterweg gaan.

Sinds 2008 is een vistrap geïnstalleerd die zalmen en paling in staat stelt de barrières te omzeilen en stroomopwaarts door het systeem te zwemmen. Deze toevoeging weerspiegelt hoe hedendaagse ingenieurs infrastructuur aanpassen om rivierecosystemen te beschermen.