Argoules Valloires abbey, Historisch orgel in de Abdij van Valloires, Frankrijk.

Het orgel van de abdij van Valloires staat op de westmuur van het schip van de abdijkerk in Argoules. De kast van eiken en lindehout, gemaakt door Simon Pfaff de Pfaffenhoffen, heeft een gepaneelde sokkel met een centrale dubbele deur en twee boogopeningen aan weerszijden, gesneden figuren op de hoeken en daarboven een balustrade van gesneden figuren. Achter de balustrade rijzen drie groepen zilverkleurige metalen pijpen op, de middelste hoger dan de twee buitenste, bekroond met gesneden krulwerk en figuren.

De abdijkerk werd tussen 1741 en 1756 herbouwd nadat Spaanse soldaten haar in de 17e eeuw hadden verwoest. Simon Pfaff de Pfaffenhoffen, een Oostenrijkse baron in ballingschap, maakte de orgelkast van eiken en lindehout. Het instrument, toegeschreven aan Charles Dallery of zijn vader, had 22 registers en twee manualen. In 1845 bouwden de basiliaanse broeders het vrijwel opnieuw op met 32 registers en een derde expressief manuaal.

Het orgelmeubel en het doksaal zijn sinds 29 september 1907 als historisch object geklasseerd. In 1993 restaureerde orgelbouwer Théo Haerpfer het instrument om het orgel van de basilianen te herstellen; Marie-Claire Alain wijdde het in. Het orgel is gestemd op de oorspronkelijke toonhoogte van 392 Hz met een ongelijke temperatuur.

Het orgel staat op de westmuur van het schip, niet in het midden van de kerk, dus bij het binnenkomen kijkt men naar de achterwand. De console bevindt zich achter de kas, in een vensternis, en is vanuit het schip niet zichtbaar. Het instrument is gestemd op de oorspronkelijke toonhoogte van 392 Hz met een ongelijke temperatuur.

De restauratie van 1993 door orgelbouwer Théo Haerpfer behield het grootste deel van het pijpwerk uit de 19e eeuw en vier registers uit de 17e en 18e eeuw. Het orgel is gestemd op de oorspronkelijke toonhoogte van 392 Hz met een ongelijke temperatuur; Marie-Claire Alain wijdde het gerestaureerde instrument in.