Église de l'Assomption de Valloire, kerkgebouw in Valloire, Savoie, Frankrijk

De Église Notre-Dame-de-l'Assomption de Valloire is een barokkerk uit grijze steen uit de streek, met één schip en een laag dwarsschip in de vorm van een Latijns kruis. De gevel draagt beschilderde panelen met ruitmotieven, drie muurschilderingen en een rond venster in een stenen stralenkrans; ernaast staat een vierkante klokkentoren met uurwerk en puntige spits. Binnen zijn er acht zijkaltaren en een vlak afgesloten koor onder een kwartbolgewelf.

Hier stond een eerste kerk, volgens de traditie aan Sint-Petrus gewijd, maar zonder bewijs; Valloire wordt al in 1038 vermeld. Begin zeventiende eeuw was het gebouw te klein, en de bisschoppen Milliet (1609) en Charles Bobba (1622) bevalen uitbreiding en daarna herbouw. De werken begonnen in 1660 onder pater Dupré, en de barokkerk werd op 22 juli 1682 ingewijd door bisschop Hercule Berzet. Op 20 september 1945 werd ze als monument historique geklasseerd.

De plaatselijke overlevering wil dat elke parochiaan voor de herbouw van 1660 een steen naar de mis bracht en dat men op feestdagen een ketting vormde om ze door te geven. Het hoofdaltaar van notenhout, in 1673 gesneden door François Rymellin, wordt geflankeerd door twee beschilderde beelden van ongeveer twee meter: de heilige Petrus en de heilige Thecla, een plaatselijke heilige die twee vingers van Johannes de Doper uit het Heilige Land zou hebben meegebracht.

De kerk staat in de gemeente Valloire in het departement Savoie. De façade, de altaren en de schilderijen werden in de jaren 2000 en in 2006 gerestaureerd. De bezoeker betreedt een enkel schip met een laag transept in de vorm van een Latijns kruis, met acht zijaltaren langs de wanden.

Het grote altaarstuk van notenhout werd in 1673 gesneden door François Rymellin, een beeldhouwer uit Durbach in Baden, wiens naam pas in maart 1989 bekend werd door onderzoek in het departementale archief van Savoie. Hij bleef ruim elf jaar in Valloire, waar zijn zoon Charles-François werd gedoopt.