Couvent des Dominicains de Saint-Maximin-la-Sainte-Baume, Middeleeuws Dominicaans klooster in Saint-Maximin-la-Sainte-Baume, Frankrijk.

Het Dominicaanse klooster is een monastiek complex met vier verbonden gebouwen rond een centrale binnenplaats, ontworpen volgens middeleeuwse principes. De indeling volgt het klassieke patroon van religieuze gemeenschappen met kapel, refter, wooncel en overdekte galerij.

De wortels gaan terug tot de 5e eeuw toen monniken uit de Cassianische traditie hier leefden, later beheerd door benedictijnen. De Dominicanen kwamen aan na de ontdekking van de relieken van Maria Magdalena in 1295, die pelgrims aantrok.

Het klooster dankt zijn naam aan de dominicanen, die hier van 1295 tot de Franse Revolutie en opnieuw van 1859 tot 1957 werkten. De naburige basiliek Sainte-Marie-Madeleine bewaart een relikwie van de schedel van Maria Magdalena en blijft een halte op de bedevaart naar de grot van de Sainte-Baume.

In de gebouwen van het voormalige klooster zit een hotel dat nu gesloten is; het terrein is eigendom van het departement Var, dat opgravingen en restauraties uitvoert. Het complex is sinds 3 juli 1969 geklasseerd als monument historique. Reken erop dat werkzaamheden delen van de gebouwen en de kloostergang afsluiten; het middeleeuwse museum en het cultureel centrum zijn voor 2032 gepland.

Tijdens de Franse Revolutie werd het klooster opgeheven en werden de gebouwen tot gevangenis gemaakt, maar in 1859 kocht Henri Lacordaire ze terug en richtte opnieuw een priorij in. De gemeenschap bleef tot 1957, toen zij naar Toulouse verhuisde. De broeder en assyrioloog Jean Bottéro woonde hier vanaf 1932 ongeveer tien jaar.