Pont ferroviaire Moulins, Spoorwegbrug in Moulins, Frankrijk

De Pont de fer, of Pont noir, is een liggerbrug van 316,5 m over de Allier in Moulins, met negen overspanningen: zeven van 40 tot 42 m en twee eindoverspanningen van 18,25 tot 19,25 m. Het dek rust op acht paren met beton gevulde gietijzeren kolommen, verbonden door Andreaskruisen en staand op cilindrische stenen pijlers. Geklonken plaatliggers aan de zijkanten geven de brug haar zwarte kleur.

Ontworpen door de Belgische ingenieurs Basile Parent en Pierre Schaken, werd de brug van oktober 1857 tot juli 1859 gebouwd door het Parijse bedrijf J.F. Cail & Cie om de op 7 november 1859 geopende lijn Moulins–Montluçon te voltooien. Ze is een van de eerste metalen bruggen van Frankrijk en de eerste waarvan de pijlers met perslucht werden afgezonken. In 1886 kwam er een meterspoor bij; reizigersverkeer eindigde in 1972, goederenvervoer in 1980.

De inwoners noemen hem pont de fer of pont noir, naar de zwarte geklonken zijliggers. Sinds 6 mei 2021 gebruiken voetgangers en fietsers hem in plaats van treinen, met een dek van lokaal eikenhout en een glazen uitkijkbalkon boven de Allier. De gebruiksconcessie, de eerste in Frankrijk, ging voor 30 jaar naar Moulins Communauté; SNCF Réseau blijft eigenaar.

Sinds 6 mei 2021 is de brug open voor voetgangers en fietsers, met toegangshellingen vanaf de jaagpaden op beide oevers van de Allier. Op het bouwwerk is een glazen uitkijkbalkon aangebracht. De brug is alleen te voet of per fiets bereikbaar; de sporen en dwarsliggers zijn in 2019 verwijderd.

De brug was de eerste in Frankrijk waarvan de pijlers met perslucht werden afgezonken; de gietijzeren buizen dienden tijdens de bouw als caissons. Zoek de witte tekst "50.49" aan het rechteruiteinde van de donkere ligger. Sinds de jaren 1950 draagt ze ook een waterleiding van de linkeroever naar de reservoirs op de rechteroever.