Église Saint-Pierre-et-Saint-Paul de Viarmes, kerkgebouw in Viarmes, Frankrijk

De Église Saint-Pierre-et-Saint-Paul de Viarmes is een gotisch bouwwerk, begonnen eind 12e eeuw en voltooid rond 1220, waarvan het vlakke koor, de noordwand van het schip en de voet van de 13e-eeuwse toren bewaard bleven. De noordelijke zijbeuk werd in de 14e eeuw herbouwd, schip en zijbeuken werden in het laatste derde van de 15e eeuw in flamboyante gotiek overwelfd, en de zuidelijke zijbeuk werd in het tweede kwart van de 16e eeuw vernieuwd met lierne- en tiercerongewelven en hangende sluitstenen. De toren werd in 1885-1887 gerestaureerd met een nieuwe koepel en spits; in 1889 kwam een neogotische gevel.

De bouw begon eind 12e of begin 13e eeuw en was waarschijnlijk rond 1220 voltooid, op de plaats van een kapel die al aan Sint-Petrus was gewijd. Van de eerste kerk resteren het vlakke koor, de oude hoge vensters van de noordzijde van het schip en de basis van de toren. De noordelijke zijbeuk werd in de 14e eeuw herbouwd, maar het kruisribgewelf kwam pas in het laatste derde deel van de 15e eeuw, in flamboyante gotiek. De zuidelijke zijbeuk werd in het tweede kwart van de 16e eeuw herbouwd; de toren werd gerestaureerd in 1885-1887 en in 1889 werd een neogotische gevel aangebracht.

De kerk is het centrum van een parochiale groep van vier gemeenten en er worden wekelijks meerdere missen gehouden. De naam verbindt haar met de heilige Petrus en Paulus, maar het gebouw bewaart ook meubilair: het plaatselijk historisch museum Pierre-Salvi, ondergebracht in het voormalige kasteel aan de Place Pierre-Salvi, toont enkele meubelstukken die uit de kerk afkomstig zijn.

De kerk ligt in het centrum van Viarmes tussen de Rue de Paris en de Rue Jean XXIII, toegankelijk van alle zijden, maar omringd door nabijgelegen gebouwen die het totale uitzicht beperken. Het aangrenzende Place Pierre-Salvi biedt een goed uitzichtspunt om de steunberen en gebouwstructuur te zien en kan samen met de kerk worden verkend.

De vlakke koorsluiting, vroeger verlicht door een drielicht, de oude hoge vensters aan de noordzijde van het schip en de basis van de klokkentoren zijn de enige overblijfselen van de eerste kerk, voltooid rond 1220. De toren werd tussen 1885 en 1887 grondig gerestaureerd en kreeg een nieuwe bekroning en een nogal originele spits. De kerk werd pas bij besluit van 29 maart 2004 ingeschreven als monument historique.