Réseau du Rupt-du-Puits, Ondergronds grottenstelsel in Beurey-sur-Saulx, Frankrijk

Het Réseau du Rupt-du-Puits is een natuurlijk karstsysteem van meer dan 17 km opgemeten gangen onder drie gemeenten in Grand Est, het grootste van het Parijse Bekken. Het niet overstroomde deel bestaat uit een hoofdpang, de collecteur A.S.P.R.P., met zijtakken zoals de affluent des Dents de requins, en sluit stroomopwaarts aan op de gouffre de la Béva. Het totale hoogteverschil is 53 m, van 213 m bij de Béva tot 160 m bij de vasque du Rupt-du-Puits.

In 1962 noemde François Descaves de bron van de Rupt-du-Puits interessant om te duiken. In de zomer van 1966 maakte Bertrand Léger de overstroomde ingang op 7 m diepte vrij, en op 15 november 1971 passeerden Jean-Louis Camus en Gérard Paquin de stroomafwaartse sifon (−4 m; 445 m). De volgende dag verkenden Jacky Bourgin en Patrice Lucion 1,7 km stroomopwaarts; binnen twee jaar bracht het team 10.650 m in kaart.

De gangen dragen de naam van wat de onderzoekers er vonden of deden: de galerij Dents de requins bevat talrijke haaientanden en de hoofdleiding is genoemd naar de in 1973 opgerichte Association des spéléo-plongeurs du Rupt-du-Puits. Veel stukken zijn te zien in het privémuseum van Jean-Luc Armanini in L'Isle-en-Rigault.

Toegang vereist het verkrijgen van een sleutel via overeenkomsten met lokale speleologische groepen en het Nationaal Bosagenschap. Bezoekers moeten deze organisaties van tevoren contacteren om de toegang in te regelen.

De Béva is een gouffre, een natuurlijke schacht, geen grot: hij ligt op 213 m hoogte in Trois-Fontaines (Marne), terwijl het bekken van de Rupt-du-Puits op 160 m ligt, een verval van 53 m. De Belgische duiker Michel Pauwels verbond beide tussen 2000 en 2003 en voegde zo deze bovenloopse ingang aan het systeem toe.