Unterlinden monastery, Dominicaans klooster in Colmar, Frankrijk

Het Unterlindenklooster is een voormalig dominicanenklooster in Colmar. De kerk, gebouwd van 1252 tot 1269 en ingewijd door Albertus Magnus, heeft een houten schip en een koor van zeven traveeën met kruisribgewelven en een veelhoekige apsis. De kloostergang toont zichtbare houten balken op stenen consoles, een vloer van rode tegels en lichte houten vitrines met witte keramische borden en vaten.

Twee weduwen, Agnes von Mittelheim en Agnes von Hergheim, stichtten het klooster vóór 1232 onder de naam 'Unter den Linden'; in 1245 werd het bij de dominicanenorde ingelijfd. De kerk, gebouwd van 1252 tot 1269, werd door Albertus Magnus gewijd; de kruisgang en de overige gebouwen waren in 1289 klaar onder bouwmeester Vollmar. De nonnen vertrokken in 1792, in 1849 werd er een museum gevestigd.

De naam Unterlinden komt van de kapel van Sint-Jan „unter den Linden” (sub tilia), onder de lindebomen, waarvan het klooster de naam overnam. Het werd vóór 1232 gesticht door de weduwen Agnes von Mittelheim en Agnes von Hergheim en in 1245 bij de dominicanenorde ingelijfd. In 1419 kwamen dertien zusters uit Schönensteinbach, en Margareth von Maasmünster werd de eerste priorin van de observantie.

Het museum is gevestigd in het voormalige klooster aan de 1, rue des Unterlinden. De kloostergang met balkenplafond en rode tegelvloer verbindt de kerk met de tentoonstellingszalen; in de kerk staat het Isenheimer Altaar. Delen van het complex dateren uit de 13e eeuw, waardoor vloeren en drempels op sommige plaatsen ongelijk zijn.

Het „Schwesternbuch“ van het klooster, rond het begin van de 14e eeuw in het Latijn geschreven door Katharina von Gebersweiler, geldt als de oudste Latijnse verzameling nonnenlevens en gaat aan de Duitstalige zusterboeken vooraf. Priorin Elisabeth Kempf vertaalde het in de tweede helft van de 15e eeuw in het Duits voor zusters zonder Latijn.