Château de Talmont, Middeleeuwse vesting in Talmont-Saint-Hilaire, Frankrijk.

Château de Talmont is een vervallen middeleeuwse vesting op een heuvel boven Talmont-Saint-Hilaire, gebouwd van ruwe grijze en beige steen. Een vierkante gekanteelde toren, ooit de klokkentoren van een aan Sint-Petrus gewijde kerk, staat tegen de lucht en voert een rood-gele vlag. Grillige muren met rode metalen leuningen op de kruinen lopen af naar een lage stenen muur met pannendak en kleine donkere openingen.

De eerste versterkingen dateren van omstreeks 1025, toen Willem I van Talmont, de Kale genoemd, een motte liet opwerpen; rond 1050 bouwde hij een stenen kasteel op de plaats van een vervallen kerk van Sint-Pieter, waarvan hij de klokkentoren als donjon behield. In 1138 nam Lodewijk VII het kasteel in en stak het in brand. Rond 1170 breidde Richard Leeuwenhart het uit met een nieuwe ringmuur, ronde torens en een poortgebouw; in 1372 dwong Karel V Ysabeau d'Avaugour tot onderwerping.

De naam komt van de heerlijkheid Talmont, een medeheerschappij die van de 11e tot het einde van de 12e eeuw werd gedeeld tussen de sire de Talmont en de hertog van Aquitanië, tevens graaf van Poitou. Richard Leeuwenhart, die rechten op het kasteel had, jaagde er met zijn vriend Raoul III de Mauléon. De donjon bewaart kenmerken van een vroegere kerktoren, met een overwelfde narthex op de begane grond en een klokkenzaal.

De ruïne ligt op een heuvel boven Talmont-Saint-Hilaire; vanuit het dorp bereikt men te voet de bewaarde muren, de vierkante toren met gekanteelde top en de grashelling met vlaggenmasten. Op sommige muurdelen staan rode metalen leuningen langs de bovenrand, en de bodem is oneffen: let op uw voeten bij de gebroken muurtoppen.

De donjon komt voort uit de klokkentoren van een aan Sint-Pieter gewijde kerk: het narthex op de begane grond en de klokkenkamer, beide met tongewelf, bleven bewaard in de vierkante toren, aangevuld met een wenteltrap. De kerk werd opgeheven omdat ze niet met de verdediging te verenigen was, vermoedelijk onder Pepijn, kleinzoon van Willem de Kale, die daarvoor werd geëxcommuniceerd.