Church of St Odile, Neobyzantijnse kerk in 17e arrondissement, Frankrijk

De Kerk van Sint-Odilia is een kerkgebouw gelegen in het 17e arrondissement van Parijs, gebouwd van gewapend beton. Het rijst 72 meter hoog uit en bezit karakteristieke afgeronde bogen met mozaïekversiering die het interieur verfraaien.

Edmond Loutil, pastoor van Saint-François-de-Sales en columnist bij La Croix onder het pseudoniem Pierre l'Ermite, financierde de kerk samen met de parochianen, waardoor kardinaal Verdier haar als "in partibus" opnam in zijn Œuvre, nummer 108. De eerste spade ging de grond in op 24 maart 1935; op 17 november 1946 wijdde kardinaal Suhard de kerk in en op 19 april 1953 werd de parochie opgericht. Jean-Julien Weber, bisschop van Straatsburg, wijdde haar op 18 november 1956; sinds 14 mei 2001 is ze een monument historique.

Edmond Loutil wijdde de kerk aan de heilige Odilia, patrones van de Elzas, het land van herkomst van zijn moeder. De parochie viert naast de gewone Romeinse ritus op zondag om 9.30 en 18 uur ook de mis in de tridentijnse vorm in het Latijn. In het tweede van de drie glasramen van François Décorchemont staan rechtsonder kardinaal Verdier en Loutil zelf afgebeeld.

De kerk bevindt zich in Noord-Parijs en is gemakkelijk bereikbaar met het openbaar vervoer, met verschillende metro- en bushaltestations in de buurt. Bezoekers moeten rekening houden met regelmatige erediensten, omdat deze de toegang tot het gebouw tijdens die tijden kunnen beïnvloeden.

De tienhoekige klokkentoren, 72 meter hoog, herbergt een beiaard van drieëntwintig klokken en drie luidklokken, alle kort voor de oorlogsverklaring van 1939 gegoten door gieterij Paccard. Tijdens de Duitse bezetting werden ze bij Chartres begraven. Het is de enige met de hand bespeelde beiaard van Parijs, te horen op kerkelijke feestdagen en sommige zondagen.