Église Saint-Sauveur de Saorge, Historische kerk in Saorge, Frankrijk

De Église Saint-Sauveur de Saorge is een katholieke kerk in de Alpes-Maritimes; het licht oker- en beigekleurige pleisterwerk bladdert af en toont grijze steen. De hoofdfaçade heeft een flauw zadeldak, hoog een donker vierpasvenster en een hoge boogdeur met donkere houten dubbele deuren en een klein ovaal plaatje. De vierkante klokkentoren uit 1812 draagt een met veelkleurige tegels bedekte bolvormige koepel en herbergt vier klokken die in 1803 en 1834 in Nice zijn gegoten.

De kerk, oorspronkelijk gewijd aan de heilige Antonius, stond op de huidige plaats toen een grote brand haar in 1465 verwoestte. De dorpelingen bouwden haar rond 1500 opnieuw op en wijdden haar aan de Heilige Verlosser. De welvaart van Saorge in de 17e eeuw, toen de plaats in 1610 22 notarissen telde, bracht de meeste altaren voort. De vierkante klokkentoren werd in 1812 gebouwd en het gebouw werd in 1981 geklasseerd als monument historique.

De kerk draagt de sporen van de notarisrijkdom van Saorge in de 17de eeuw: de meeste zijaltaren dateren uit die tijd, waaronder het Sint-Jozefaltaar, in 1639 gesticht door advocaat Thomas Toesca, dat het oudere tabernakel van 1539 draagt. Het aan de heilige Eligius, patroon van de muilezeldrijvers van Saorge, gewijde altaar bestond al in 1642.

De kerk staat in het dorp Saorge in de Alpes-Maritimes; in de zijmuur is bij de zijdeur een Romeinse inscriptie ingemetseld, en het hoofdportaal heeft twee pilasters en een latei met het paaslam. De vierkante klokkentoren uit 1812 wordt bekroond door een kleine bolvormige koepel met veelkleurige dakpannen.

Het orgel kwam uit Pavia per schip aan in Nice, werd op 16 augustus 1847 bij het accijnskantoor geregistreerd, daarna per muilezel naar Saorge gebracht en op 20 september 1847 in de kerk ontvangen. Het behield zijn oorspronkelijke kas, verbreed en verdiept ten opzichte van het instrument van 1739, en werd na restauratie in 1979 ingewijd door René Saorgin.