Église Saint-Ignace, Neogotische kerk in 6e arrondissement, Frankrijk

De Église Saint-Ignace is een 19e-eeuwse kerk gebouwd in gotische revivalstijl met stijgende spitsbogen, verticale lijnen en uitgebreide versieringen op de binnen- en buitenmuren. Het interieur bevat gekleurde glas-in-lood-ramen en meerdere rijkelijk versierde altaren die de vaardige vakmanschap van de periode tonen.

De eerste steen werd gelegd op 17 oktober 1855 en de bouw was in 1858 voltooid, volgens plannen van de jezuïetenpater en architect Magloire Tournesac (1805-1875). De kerk werd gefinancierd door talrijke schenkers, onder wie Napoleon III, en heette eerst kerk van de Onbevlekte Ontvangenis. In 1938 nam de Sociëteit van Jezus de kerk over; een parochie is ze nooit geworden, die rol bleef bij Saint-Sulpice. Begin jaren 1970 werden de oude gebouwen van het jezuïetenverblijf gesloopt en werd de straatgevel als appartementen verkocht om renovatiewerken te financieren.

Oorspronkelijk kerk van de Onbevlekte Ontvangenis, is ze gewijd aan de heilige Ignatius van Loyola, stichter van de Sociëteit van Jezus. Het is geen parochie: de pastorale en liturgische taken worden door jezuïeten verzorgd, en de kerk grenst aan het Centre Sèvres, de faculteit filosofie en theologie van de jezuïeten in Parijs. Enkele kunstwerken beelden het martelaarschap van jezuïetenmissionarissen in Japan in de jaren 1860 uit.

De kerk ligt in een toegankelijke wijk met meerdere bushaltes en metrostations in de buurt voor gemakkelijke bereikbaarheid. Bezoekers moeten weten dat kerkdiensten de toegang tot bepaalde gebieden kunnen beperken, dus buiten de diensttijden bezoeken maakt beter verkennen mogelijk.

De kerk heeft geen zichtbare gevel aan de Rue de Sèvres: ze was lang verborgen achter de gebouwen aan de straat, die pas in 1971 werden gesloopt. Enkele kunstwerken in de kerk beelden het martelaarschap uit van jezuïetenmissionarissen in Japan in de jaren 1860.