Église Saint-Maximin de Thionville, Katholieke kerk in Thionville, Frankrijk

De Église Saint-Maximin is een neoklassieke katholieke kerk, gebouwd in 1755–1759 naar een ontwerp van de Metzse architect Le Brun. De gevel van lichtbeige steen heeft twee vierkante torens met boogvormige louvre-openingen, een balustrade met stenen kruis en een driehoekig fronton met reliëf boven een donker rechthoekig venster. Drie groene deuren, de middelste met bovenlicht, liggen boven een trap. Binnen is het een zaalkerk met drie schepen.

Een eerste kerk, mogelijk uit de 12e eeuw, stond aan de rue Brûlée; na de brand van 1493 bouwde de parochie opnieuw op de huidige plaats, waar opgravingen een zevendelig gotisch koor aan het licht brachten. De stad gaf in 1756 de Metz-architect Le Brun opdracht voor een nieuw plan; de aannemers Cuny Meaux en Nicolas Geisler voerden de werken uit, voltooid in 1759, en de kerk werd in 1760 ingewijd. Na schade door bombardementen in 1870 werd ze gerestaureerd en in 1883 opnieuw ingewijd, met een kruisvormige sacristie; sinds 1984 is ze geklasseerd als monument historique.

De parochie hing sinds 930 af van de abdij Sint-Maximinus in Trier, waaraan de kerk haar patroon ontleent; eerder was ze vermoedelijk aan de heiligen Paulus en Eustachius gewijd. Het hoogaltaar van 1760 staat onder een rococociberium van 1742-1743 uit de kartuize van Rettel; het tabernakel dateert van 1900.

De kerk is toegankelijk tijdens religieuze diensten en muziekoptredens die het hele jaar door plaatsvinden. Bezoekers moeten vooraf de actuele openingstijden controleren, aangezien deze variëren afhankelijk van het seizoen en de religieuze kalender.

De zes klokken werden in 1921 gegoten door de gieterij van Georges Farnier in Robécourt; de bourdon Maximinus, 207,1 cm in diameter en 5.740 kg, is de grootste klok die dit atelier ooit maakte. Tot het gelui behoren ook Maria (2.320 kg) en Joanna-De-Arc (277 kg).