Viaduc de Neuvial, Spoorwegviaduct in Bègues en Mazerier, Frankrijk

Het viaduct van Neuvial is een geklonken stalen spoorwegviaduct op de lijn Commentry - Gannat, dat een dal overbrugt tussen Mazerier en Bègues. Het metalen brugdek rust aan beide uiteinden op gemetselde landhoofden: het westelijke is een zeer grote boog, het oostelijke heeft twee bogen van ongeveer tien meter hoog. Een gemetselde pijler en in het midden een metalen pijler van vier cilindrische kolommen, verbonden door Andreaskruisen, dragen het dek; een metalen overspanning van andere opbouw verbindt de pijler met het oostelijke landhoofd.

De Compagnie du Paris-Orléans, belast met de westelijke helft van de verbinding Lyon-Bordeaux, was de opdrachtgever; haar hoofdingenieur Wilhelm Nördling ontwierp het viaduct. De bouw werd toevertrouwd aan Eiffel et Cie, in 1867 opgericht door Gustave Eiffel, en de ingenieur die de werken volgde was zijn partner Théophile Seyrig. Het in 1869 gebouwde viaduct is samen met het naburige viaduct van Rouzat het eerste spoorwegviaduct van het bedrijf, vóór de Maria Pia-brug in Porto (1877) en het viaduct van Garabit (1884). Op 8 december 1965 werd het samen met Rouzat als monument historique ingeschreven.

Het viaduct dankt zijn naam aan het gehucht Neuvial, dat bij de gemeente Bègues aan de oever van de Sioule hoort. De departementale weg 37 van Gannat naar Lalizolle maakt een lus en gaat tweemaal onder het bouwwerk door, zodat automobilisten op één traject twee keer onder het metalen dek doorrijden.

De departementale weg D37 van Gannat naar Lalizolle via Saint-Bonnet-de-Rochefort maakt hier een lus en loopt tweemaal onder het viaduct door, zodat beide oevers per auto bereikbaar zijn. Van onderaf zijn de gemetselde landhoofden, de middelste metalen pijler en de geklonken vakwerkligger het best te zien.

Neuvial en het naburige Rouzat zijn de eerste spoorwegviaducten die door Eiffel et Cie, opgericht in 1867, werden gebouwd, ruim vóór de Maria Pia-brug in Porto (1877) en het Garabit-viaduct (1884). Het ontwerp was van Wilhelm Nördling, hoofdingenieur van de Compagnie du Paris-Orléans; Théophile Seyrig volgde de bouw.