Villa of Séviac, Archeologische villa in Montréal, Frankrijk.

Villa van Séviac is een Gallo-Romeinse residentie rond een binnenhof-tuin van 30 meter breed, omgeven door zuilengalerijen met daarachter vertrekken van uiteenlopende grootte en functie. In het noorden liggen de huishoudelijke ruimtes, in het oosten een groot vestibulum en een verwarmde apsidale ontvangstzaal, in het zuiden een badhuis van meer dan 500 m². Twee lichte zuilschachten staan tussen de lage muren.

Vanaf het midden van de 1e eeuw n.Chr. stond hier een bescheiden gebouw; in de 2e eeuw werd een villa gebouwd, in de loop der tijd uitgebreid en in het laatste derde deel van de 4e eeuw heringericht rond een binnenplaats van 30 meter. Begin 6e eeuw werd een baptisterium toegevoegd en een aristocraat bleef het complex dat hele eeuw gedeeltelijk bewonen. In de 7e eeuw verrezen huizen tussen de ruïnes, en tussen de 8e en 11e eeuw een kerk met necropool.

De baden, begin vijfde eeuw meer dan 500 m² groot, waren in twee delen gesplitst aan weerszijden van het frigidarium. Het westelijke deel had een tepidarium en een caldarium, elk met een eigen bassin, verwarmd via vloer en muren, plus latrines. De oostelijke vertrekken, eerst verwarmd en voor ontvangsten, werden in de vijfde eeuw een koud gedeelte.

Het terrein ligt op een plateau bij de samenvloeiing van de Auzoue en de Argentans, een twaalftal kilometer van Eauze. De sinds de jaren 1990 gerestaureerde mozaïeken, in 2018 ongeveer 625 vierkante meter, zijn beschermd door een doorschijnend dak van 2.070 vierkante meter. De noordelijke huishoudelijke vertrekken aan de pars rustica zijn nauwelijks opgegraven.

Een bronzen teen van 5 cm lang en 390 g, in 1910 gevonden, hoorde bij een monumentaal standbeeld dat nooit is teruggevonden; het stuk zelf is sindsdien verdwenen. De site leverde ook pilasterkapitelen van Pyrenees marmer op, rond 420-440 gebeeldhouwd, en een marmeren hoofd van omstreeks 400.