Réservoir de Montsouris, Ondergronds waterreservoir in 14e arrondissement, Frankrijk

Het Réservoir de Montsouris is een overdekt waterreservoir op een hoogte bij het Parc Montsouris in het 14e arrondissement. Twee reeksen van twee boven elkaar gelegen bassins, 265 m bij 135 m, liggen onder drie hectare gazon dat het water constant op 12 °C houdt. De bovenste bassins zijn 3,30 m diep, de onderste meer dan 5 m. Een lantaarnopbouw met keramisch plafond van Janin Frères en Guérineau bekroont het bouwwerk.

Ingenieur Eugène Belgrand bouwde het reservoir tussen 1869 en 1874; de werken liepen vertraging op door de Frans-Pruisische Oorlog en de Commune. Eerst heette het réservoir de la Vanne, daarna de Montrouge; in 1875 bereikte het water de Champs-Élysées. Boven oude steengroeven gebouwd, vereiste het bijna 1.800 gemetselde pijlers en de versteviging van vijf zinkgaten, onder toezicht van Octave Keller.

De naam komt van het naburige Parc Montsouris; eerder heette het reservoir de la Vanne, daarna Montrouge. Het plafond van de lantaarn is beschilderd door Janin Frères en Guérineau van de Parijse keramiekfabriek, met het stadswapen en de namen van de bronnen: Vanne (1874), Loing en Lunain (1900), Voulzie (1925). Het terrein is niet te bezoeken; zichtbaar is alleen de grasheuvel boven de bassins.

Het reservoir is een werkende watervoorziening, geen museum: het ligt in een gesloten vierhoek tussen avenue Reille in het zuiden, rue de la Tombe-Issoire in het westen en rue Saint-Yves in het noorden en oosten, zonder publieke ingang. De grasbedekking, drie hectare gazon, is te zien vanaf de omliggende straten en vanuit het nabije Parc Montsouris.

Voor moderne elektronica fokten de operators forellenvis in tanks om de waterkwaliteit te controleren, omdat de vissen als natuurlijke vervuilingsindicatoren dienden. Deze eenvoudige maar effectieve methode was ooit de beste manier om te monitoren of het water veilig was om te drinken.