Quai Panhard-et-Levassor, Rivierkade in 13e arrondissement, Frankrijk

De Quai Panhard-et-Levassor is een kade in het 13e arrondissement van Parijs, in de wijk Gare, langs de Seine van het Pont National en de boulevard Masséna tot het Pont de Tolbiac en de rue de Tolbiac. Boven de Port de Tolbiac is de landzijde bebouwd, onder meer met de oude persluchtfabriek van de Société urbaine d'air comprimé (1891) en een gebouw van zeven verdiepingen uit 2007 van Frédéric Borel, beide in gebruik bij de ENSA Paris-Val de Seine.

Oorspronkelijk ingesteld in de 1600s als een eenvoudig rivierpad, is de straat in 1991 hernoemd ter ere van twee Franse ingenieurs die pioniers waren in de automobielproductie. Deze naamsverandering weerspiegelde het industriële erfgoed van het gebied.

De naam van de kade verwijst naar René Panhard (1841-1908) en Émile Levassor (1843-1897), oprichters van Panhard & Levassor en bouwers van de eerste auto op benzine. Op de nummers 3 tot 13 gebruikt de ENSA Paris-Val de Seine de voormalige fabriek van de Société urbaine d'air comprimé (1891, ingenieur Joseph Leclaire, architect Guy Lebris); de hal en schoorsteen zijn sinds 29 juni 1994 beschermd als monument historique.

De kade loopt van de Pont National en de boulevard Masséna tot de Pont de Tolbiac en de rue de Tolbiac. In de buurt zijn er aansluitingen via metrolijn 14 bij Bibliothèque François-Mitterrand, tramlijn 3a bij halte Avenue de France en RER-lijn C bij station Bibliothèque François-Mitterrand. De haveninstallatie Port de Tolbiac ligt langs het traject vóór de Pont de Tolbiac.

Een van de gebouwen langs deze straat diende tijdens de Tweede Wereldoorlog als dwangarbeiderkamp en draagt nu gedenktekens. Deze stille herinnering aan het verleden toont hoe de industriële geschiedenis van het gebied in zijn fysieke ruimten ligt ingebed.