Parc de Bourran, Historisch park in Mérignac, Frankrijk.

Parc de Bourran is een park van 18 hectare in Mérignac, in 1890 aangelegd door landschapsarchitect Louis Le Breton rond een grote vijver die door de Devèze wordt gevoed. Over de rivier ligt een romantische brug in de vorm van een valse ruïne, en een kunstmatige waterval voedt het water. Vierentwintig boomsoorten, veel uit de Verenigde Staten, zijn met hun volksnaam en wetenschappelijke naam bewegwijzerd; de gazons hebben bloemperken.

In de 17e eeuw behoorde het domein toe aan de familie Bourran, parlementariërs uit Bordeaux, in de 18e aan de markies de Cazeaux. In 1768 kwam het aan François-Armand de Saige, burgemeester van Bordeaux in 1791, in 1793 geguillotineerd. De reder Émile Ravesies en bankier Léopold Piganeau kochten het in 1865, lieten in 1869 het landhuis slopen en bouwden het huidige kasteel naar plannen van Jules en Paul Lafargue. In 1890 gaven zij landschapsarchitect Louis Le Breton uit Orléans de opdracht voor het park.

Het park functioneert als een plaats voor natuurobservatie en milieuonderwijs, met gemarkeerde paden die bezoekers helpen verschillende boomsoorten en planten te ontdekken. Lokale mensen komen hier om tijd door te brengen in de buitenlucht en meer te leren over duurzame praktijken zoals traditionele fruitteelt.

Het park is dagelijks geopend met seizoensgebonden sluitingstijden, van 18:30 in de winter tot 21:00 in de zomer. Het helpt om het 's ochtends of vroeg in de middag te bezoeken om van rustigere momenten te genieten en de verschillende gebieden op je gemak te verkennen.

In 1775 liet François-Armand de Saige in Bourran een ijskelder bouwen die toen als de grootste van Frankrijk gold. De gewelfde kelders, tot tien meter diep in de kalksteen uitgegraven, werden gevuld met ijs uit het bevroren water van de Devèze in de winter of uit de Pyreneeën, om de vruchtensorbets van de welgestelde huizen van Bordeaux te koelen.