Butte-aux-Cailles swimming pool, Art-nouveauzwembad in Quartier de la Maison-Blanche, Parijs, Frankrijk

Het zwembad Butte-aux-Cailles staat aan place Paul-Verlaine 5; de Art Nouveau-gevel van rode baksteen, ongewoon voor zo'n instelling in Parijs, heeft een hoge vierkante bakstenen toren en een rondboogingang onder een beschreven stenen plaat. Binnen rust een betonnen gewelf op zeven lichte bogen. Er is een overdekt bassin van 33 m en twee buitenbassins van 25 m en 12 m, plus een solarium.

In 1866 werd op deze plek een ondergrondse warmwaterlaag ontdekt, die leidde tot de bouw van een bad- en douchehuis in 1908. Louis Bonnier ontwierp het zwembad dat eraan werd toegevoegd, gebouwd van 1922 tot 1924 en gevoed door een artesische put uit 1893. Sinds 1990 is het een beschermd monument historique.

Het zwembad is te zien in Arnaud Desplechins film Comment je me suis disputé… (ma vie sexuelle); in 2006 toonde Mariette Teisserenc er monumentale werken tijdens de Nuit Blanche. De naam komt van de heuvel Butte-aux-Cailles waar het ligt, aan de place Paul-Verlaine 5.

Het zwembad ligt aan 5, place Paul-Verlaine, bij metrostation Place d'Italie, bediend door lijnen 5, 6 en 7. Zwemmers moeten verplicht langs douches en een voetbad voor ze binnenkomen, een hygiëneregel die al in het gebouw van 1922-1924 zit. Het complex heeft een overdekt bassin van 33 m, twee buitenbassins van 25 m en 12 m, en een solarium.

De hete ondergrondse waterlaag werd in 1866 ontdekt, niet in 1946, en leidde tot de badinrichting van 1908. Het water van het bad kwam uit een door François Arago ontworpen artesische put, in 1893 gegraven. Sinds 2016 verwarmt de warmte van servers in de kelder een deel van het water en vervalt de koeling van het datacenter.