Moulin de la Siagnole, Watermolen in Mons, Frankrijk.

De Moulin de la Siagnole is de verzamelnaam voor de vroegere gemeentemolens van Mons aan de Siagnole, op 481 m hoogte, 2,4 km ten zuiden van Mons via het oude pad dat nu GR49 heet. Hij bestaat uit een dubbele olie- en essencemolen en een graanmolen. Het stenen gebouw met ruw, licht metselwerk heeft beneden twee boogopeningen, boven een rechthoekig venster en een zadeldak; een metalen steiger staat tegen de voorgevel.

De eerste schriftelijke vermelding van de gemeentemolen dateert van 3 augustus 1551, toen Henri de Villeneuve, bijgenaamd 'de wrede', zijn tarwe- en oliemolens aan de Siagne afstond aan de gemeenschap van Mons. Zijn echtgenote Constance Fernandez liet de transactie later vernietigen. Na de Tweede Wereldoorlog kocht Jean Lambert, de vroegere molenaar van het dorp, de molens en hield ze draaiende.

De molens heten „moulins de fer” (ijzermolens), en de term „engeins” staat in de akte van 3 augustus 1551 waarmee Henri de Villeneuve zijn tarwe- en oliemolens aan de gemeenschap van Mons overdroeg. Elk jaar in juni opent het molenfeest het terrein en worden de mechanismen weer in gang gezet.

De molen is geopend voor bezoekers tijdens de jaarlijkse viering van de Dag van het Plattelandserfgoed en Molens in het midden van juni. Dit is het moment waarop de apparatuur werkt en u de mechanismen in actie kunt zien.

De molens worden ook „moulin de fer“ (ijzermolen) genoemd, een naam die teruggaat op de akte van 1551 waarbij Henri de Villeneuve de twee korenmolens aan de Siagne aan de gemeenschap van Mons afstond. Zijn vrouw Constance Fernandez liet de transactie vernietigen, maar de naam bleef.