Phare de Saint-Georges-de-Didonne, Vuurtoren in Saint-Georges-de-Didonne, Frankrijk.

De Phare de Saint-Georges-de-Didonne, ook phare de Vallières genoemd, is een toren met vierkante doorsnede: een sokkel van groot formaat graniet, daarboven kleiner bewerkt natuursteen met licht bossage. Hij is 29 m hoog, met een lantaarn van zeven meter, en heeft vier vensters aan oost- en westzijde; een kroonlijst op voluutconsoles draagt de balustrade rond de koperen koepel, windwijzer en bliksemafleider. De ingang heeft een fronton en pilasters.

Een eerste baken van amper acht meter, in 1860 gebouwd om de haveningang te vergemakkelijken, bleek al snel ontoereikend. In 1898 gaf de gemeente opdracht tot een echte vuurtoren: onderingenieur van Ponts et Chaussées Émile Gabaud tekende de plannen, aannemer Simon Brunet uit Grandjean voerde de in 1902 voltooide werken uit. Vooral op de noordzijde zijn nog granaatinslagen uit 1945 te zien van de gevechten om de pocket van Royan; na de oorlog deels herbouwd, werd de toren in 1947 geëlektrificeerd en op 28 juni 1969 buiten gebruik gesteld. Op 23 mei 2011 werd hij ingeschreven als monument historique, op 23 oktober 2012 geklasseerd.

De vuurtoren is plaatselijk bekend als phare de Vallières, naar de klif waarop hij staat. Hij verving een baken uit 1860 van amper acht meter, te laag om schepen naar de haven te leiden. De noordzijde draagt nog inslagen van granaten uit de gevechten van 1945 om de bevrijding van de Royan-pocket.

De bovenste platform bereikt men via een trap van honderdvierenveertig treden, verlicht door vier vensters aan de oost- en westzijde. De vuurtoren is van juni tot september open voor bezoek. Vanaf de top reikt het uitzicht over een deel van de Côte de Beauté en de nabije kust van de Médoc.

De vuurtoren is sinds 28 juni 1969 buiten gebruik en wijst schepen niet meer de weg. De noordzijde draagt nog inslagen van granaten uit de gevechten om de bevrijding van de pocket van Royan in 1945; na de oorlog werd hij deels herbouwd en in 1947 geëlektrificeerd.