Phare de Pontusval, Vuurtoren in Plounéour-Brignogan-plages, Frankrijk.

De Phare de Pontusval is een cilindrische, wit geschilderde stenen toren, bekroond door een zwarte galerijleuning rond een witte lantaarnkamer met glaspanelen en een koepelvormig metalen dak, met daarboven een dunne antenne en een windwijzer. De voet schuilt achter het donkere leien dak van een aangebouwd wit huis met grijs dak en schoorsteen. Rechts van de torenvoet staat een wit hek tussen twee vierkante witte pijlers.

De bouw van de vuurtoren van Pontusval werd besloten na talrijke schipbreuken op een kust zonder vuurtorens en was in juni 1869 voltooid; de eerste ontsteking vond plaats op 15 september 1869. Gebouwd tussen 1865 en 1869 op de punt Beg-Pol om schepen langs de gevaarlijke kust van de Bro Bagan te leiden, is hij sinds 23 mei 2011 geklasseerd als monument historique, samen met verschillende andere vuurtorens.

De Bretonse naam Tour-tan Brignogan verbindt de toren met het kustdorp Brignogan, terwijl Pontusval de Franse naam is op kaarten en in erfgoedlijsten. De vuurtoren vormt een schakel tussen die van Île Vierge en Île de Batz en leidt schepen langs de gevaarlijke kust van het Pays de Bagan. Het witte en rode licht reikt tot 10 zeemijl, ongeveer 18 km.

De toren staat op de landpunt Beg-Pol in Brignogan-Plages en is te voet bereikbaar via het kustpad; de voet gaat schuil achter het wachtershuis, waarvan het witte hek tussen twee vierkante pijlers opengaat. Tweeënvijftig treden leiden naar de top. De plek ligt open voor Atlantische wind en golfslag: stevig schoeisel en regenkleding meenemen.

Marie-Paule Le Guen was de laatste bewaakster van de vuurtoren; in 2003 verloor ze die functie, maar ze bleef tot haar dood in november 2023 in het wachtershuis naast de toren wonen. De vierkante toren van 14,5 m die zij verzorgde staat op Beg-Pol, halverwege de vuurtorens van Île Vierge en Île de Batz.