Opera van Rijsel, Operagebouw in Lille, Frankrijk

De Opéra de Lille is een theater met neoklassieke inspiratie en een lichtbeige stenen gevel. Die toont drie donkere dubbele deuren onder drie grote boogvensters tussen hoge zuilen, twee gebeeldhouwde reliëfpanelen naast de bogen en een gebeeldhouwde figurengroep op de nok. Het gebouw is van gewapend beton volgens het Hennebique-procedé, bekleed met steen uit Soignies en Savonnières.

Na de brand van het Théâtre Lequeux in 1903 koos de stad Louis Marie Cordonnier via een wedstrijd; in 1907 begon de bouw op 1.050 betonnen palen die bijna 5 m diep in een drooggelegde arm van de Deûle zijn geslagen. In 1914 onvoltooid door de Duitsers bezet, droeg het het opschrift "Théâtre allemand" en er was een eerste voorstelling met Kerstmis 1915. Na restauratie heropende het in 1923.

De naam verwijst naar de zaal van Michel-Joseph Lequeux uit 1787; de rue de la Vieille Comédie herinnert aan het in 1700 verwoeste podium in het stadhuis. Het huis is lid van de Réunion des opéras de France, RESEO en Opera Europa en heeft sinds 1 januari 2008 de status van établissement public de coopération culturelle. Het seizoen combineert opera, ballet en concerten; het gebouw staat sinds 1999 op de lijst van monuments historiques.

Het operagebouw staat aan de Place du Théâtre en is bereikbaar via de metrostations Gare Lille-Flandres en Rihour. De hoofdingang bereikt men via een brede stenen trede; het gebouw staat sinds 1999 op de inventaris van historische monumenten. De stoelen in de zaal zijn rood, een erfenis van de Duitse requisitie van 1914 die Cordonniers geplande blauwe stoelen wegnam.

De Duitse bezetting van 1914 liet een zichtbaar spoor na: de stoelen zijn rood omdat de bezetters het blauwe meubilair dat Cordonnier voor het Théâtre Sébastopol had gepland, opeisten. Alleen de rozet in het plafond herinnert nog aan dat oorspronkelijke plan. De Duitsers schreven ook „Théâtre allemand” op het fronton en gaven ongeveer honderd voorstellingen voor ze in september 1918 vertrokken.